Ahmet Çağdaş ACARA, Vahide BAYRAKAL, Hüseyin BASKIN
İzmir Eğitim ve Araştırma Hastanesi Tıp Dergisi - 2026;30(1):105-110
Giriş: Sağlık hizmetlerinin niteliği, ülkelerin gelişmişlik düzeyinin temel göstergelerinden biri olarak kabul edilmektedir. Acil sağlık hizmetlerinin kesintisiz sunum zorunluluğu ve hizmetin farklı personeller tarafından devredilerek yürütülmesi, standardizasyonu zorlaştıran faktörlerdendir. Bu çalışmanın amacı; sağlıkta kalite geliştirme ve akreditasyon prensipleri ışığında ve T.C. Sağlık Bakanlığı Sağlık Kalite Standartları (SKS) Versiyon 5 temel alınarak, geriatrik yaş grubundaki hastaların acil servislerde aldıkları sağlık hizmetinin etkinliğinin değerlendirilmesidir. Gereç ve Yöntem: Tanımlayıcı ve kesitsel nitelikteki bu araştırma, üç bölüm ve on yedi sorudan oluşan bir anket çalışmasıdır. Veri toplama aracı; hastaların tedavi/takip süreçlerini, başvuru şikâyetlerini ve demografik özelliklerini içermektedir. Literatürde bu değişkenleri kapsayan özgün bir ölçek bulunmadığından, araştırmacılar tarafından literatür destekli, 5'li Likert tipi bir soru formu geliştirilmiştir. Araştırmanın Yeri ve Zamanı: Araştırma, 1 Aralık 2015 - 1 Ocak 2016 tarihleri arasında Dokuz Eylül Üniversitesi Hastanesi Acil Servisine başvuran 65 yaş ve üzeri hastalar ile yürütülmüştür. Bulgular: Çalışma kapsamında 658 hastanın 400'üne (%60,7) ulaşılmıştır. Katılımcıların %52,5'i (n=210) erkek, %47,5'i (n=190) kadındır. Eğitim düzeyi açısından incelendiğinde, katılımcıların ağırlıklı olarak ilköğretim mezunu olduğu görülmüştür. Eğitim durumu ile acil servis işleyişine dair algılar karşılaştırıldığında, istatistiksel olarak anlamlı tek farkın "tetkik bekleme süresi" algısında olduğu saptanmıştır (p<0,05). Bonferroni düzeltmesi sonucunda, bu farkın ilköğretim düzeyindeki hastalardan kaynaklandığı belirlenmiştir. Sonuç: Acil servise başvuran geriatrik hasta popülasyonunun ağırlıklı olarak ilköğretim düzeyinde eğitim durumuna sahip olduğu göz önüne alındığında; acil servis içindeki iş akışının hastalara etkin bir şekilde anlatılmasının, hastaların tedaviye uyumunu ve süreç sonrası bakımın etkinliğini artırabileceği düşünülmektedir.
