Omer DOGAN, Hasan Ali BARMAN, Abdullah Omer EBEOGLU, Adem ATICI, Sevval Ilke EBEOGLU, Baris IKITIMUR, Sait Mesut DOGAN, Rasim ENAR
Anadolu Kliniği Tıp Bilimleri Dergisi - 2026;31(1):89-99
Amaç: Akut dekompansasyon ve düşük ejeksiyon fraksiyonu (EF) ile hastaneye yatırılan, taburculuğa kadar hayatta kalan hastalarda mortalite ve kötüleşen kalp yetersizliği nedeniyle tekrar hastaneye yatışın belirleyicilerini tespit etmeyi amaçladık. Yöntemler: Bu çalışmaya, 2009-2016 yılları arasında akut dekompansasyon nedeniyle hastaneye yatırılan ve tedavi sonrası taburcu edilen, sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonu (LVEF) <= 0.40 olan toplam 767 kronik kalp yetersizliği hastası dahil edilmiş ve 5 yıl boyunca takip edilmiştir. Çalışmanın birincil sonlanım noktaları, başlangıç hastaneye yatıştan sonra kardiyovasküler ölüm ve kötüleşen kalp yetersizliği nedeniyle hastaneye yeniden yatış olarak belirlenmiştir. Bulgular: Çalışmada birincil sonlanım noktalarına vakaların %40'ında kardiyovasküler ölüm, %71'inde ise başlangıç hastaneye yatıştan sonraki 5 yıllık takip sürecinde kötüleşen kalp yetersizliği nedeniyle yeniden hastaneye yatış şeklinde ulaşılmıştır. Cox-regresyon analizinde yapılan çok değişkenli analiz sonrası, NYHA sınıfı (p<0.001), LVEF (p=0.005), koroner arter hastalığı varlığı (p=0.001), bazal sodyum düzeyleri (p=0.008), orta-şiddetli mitral yetersizliği (p<0.001), hastanede yüksek doz intravenöz furosemid kullanımı (p=0.002), inotropik infüzyon (p=0.030), koroner yoğun bakım ünitesi geçmişi (p=0.01) ve mekanik ventilasyon (p<0.001), kardiorenal sendrom gelişimi (p=0.003) kardiyovasküler mortalitenin bağımsız belirleyicileri olarak bulunmuştur. Sonuçlar: İleri evre kalp yetersizliği olan ve ilk hastaneye yatıştan sağ kurtulan hastalarda, kardiyovasküler olayların taburculuktan sonraki ilk 3-6 ay içinde yoğunlaşması, bu ilk 6 ayı, ikincil koruyucu önlemlerin uygulanması için kritik bir "güvenliksiz dönem" olarak vurgulamaktadır.
