Türk Medline
ADR Yönetimi
ADR Yönetimi

APİGENİNİN RADYASYONA BAĞLI ÖZOFAGUS HASARINA KARŞI KORUYUCU ETKİLERİ: SIÇANLARDA YAPILAN DENEYSEL BİR ÇALIŞMA

Hasan Ekrem ÇAMAŞ, Hasan Emre YILDIRIM, Süleyman Emre AKIN, Rasih YAZKAN, İsa DÖNGEL, Özlem ÖZMEN

Düzce Tıp Fakültesi Dergisi - 2025;27(3):333-338

Department of Thoracic Surgery, Süleyman Demirel University Faculty of Medicine, Isparta, Türkiye

 

Amaç: Radyoterapi (RT), yemek borusu, akciğer, baş -boyun ve mediasten kanserleri için temel bir tedavi yöntemidir. Ancak, radyasyona bağlı özofajit gibi ciddi yan etkileri nedeniyle etkinliği genellikle sınırlıdır ve bu durum tedavi sürekliliğini ve hastanın yaşam kalitesini olumsuz etkileyebilir. Bu çalışma, anti -inflamatuar ve antioksidan özellikleri kanıtlanmış doğal bir flavonoid olan Apigenin'in deneysel bir sıçan modelinde RT kaynaklı özofagus hasarına karşı potansiyel koruyucu rolünü değerlendi rmeyi amaçlamaktadır . Gereç ve Yöntemler: Toplam 40 sıçan dört gruba ayrıldı: RT, RT+Apigenin+Dimetil sülfoksit (DMSO), RT+DMSO ve Apigenin+DMSO. Uygun gruplara servikal bölgeye tek doz 16 Gy RT uygulandı. Doku hasarı ve inflamasyon u değerlendirmek için histopatolojik inceleme ve tümör nekroz faktörü -alfa (TNF -alpha) ekspresyon analizi kullanıldı . Bulgular: Histopatolojik incelemede, RT grubunda özofagus dokusunda belirgin hiperemi, mikrohemorajiler, erozyonlar ve hafif düzeyde inflamatuar yanıt izlendi (p<0,00 1). Buna karşın, RT+Apigenin+DMSO grubunda söz konusu histopatolojik bulgularda anlamlı derecede bir azalma gözlendi (p<0,001). İmmunohistokimyasal analizler sonucunda, RT grubun un özofagus epitel hücrelerinde TNF -alpha ekspresyonunun anlamlı şekilde arttığı t espit edildi (p<0,001). RT+Apigenin+DMSO grubunda ise TNF -alpha düzeylerinde belirgin bir azalma saptandı (p<0,001) . Sonuç: Bu çalışma, Apigeninin RT kaynaklı özofajiyal toksisiteye karşı potansiyel bir radyoprotektif ajan olarak işlev görebileceğini göstermektedir ve histopatolojik ve immünohistokimyasal bulgular bu koruyucu etkisini desteklemektedir. Klinik uygulamaya aktarılabilirliğini doğrulamak için ise daha ileri klinik öncesi ve kontrollü klinik çalışmalara ihtiyaç vardır .