BÜLENT ÇAĞLAR BİLGİN, GÜLŞEN ÇIĞŞAR, ŞAHİN KAHRAMANCA, TURGUT KARACA, SAADET ÖZER, UĞUR TÜRKTAŞ, HINÇ YILMAZ
Kafkas Tıp Bilimleri Dergisi - 2013;3(3):109-112
AMAÇ: Eller sanayi çalışanlarında vücudun en sık kullanılan organları olduğu için travmaya da en sık maruz kalırlar. Ellerin minör yaralanmalarında bile uygun tanısal ve tedavi edici yaklaşım gerekir. Bu çalışmada el yaralanmaları ile yaralanmaya maruz kalan sanayi çalışanların özellikleri arasındaki ilişkiyi incelemeyi amaçladık. YÖNTEM: Sanayi bölgesindeki kliniğe, Kasım 2011- Nisan 2012 tarihleri arasında başvuran 96 el yaralanması hastasının kayıtları retrospektif olarak incelendi. Yaş, cinsiyet, öğrenim durumları, dominant el, mesleki tecrübe süresi, daha önce yaralanma öyküsü, meslek grupları, yaralanmanın gerçekleştiği gün, saat ve yaralanma ile kliniğe başvuru arasında geçen süreyi içeren veriler incelendi. Kayıtlarında eksik olmayan 80 hasta istatistik analizi için seçildi. BULGULAR: Hastaların yaş ortalaması 33,06±11,28di ve biri dışında hepsi erkekti. Yaralanmalar en fazla sıklıkla (N=21) pazartesi günleri olmuştu ve hastalar en sık (N=26) saat 12 ile 14 arasında yaralanmıştı. Hastaların eğitim seviyelerin göre dağılımı şöyleydi: ilkokul mezunu (N=23), ortaokul mezunu (N=27), lise mezunu (N=29) ve üniversite mezunu (N=1). Hastaların iş deneyimlerine göre dağılımı şöyleydi: beş yıldan az (N=39), 6-10 yıl arasında (N=15), 11-15 yıl arasında (N=14) ve 16 yıl ya daha fazla (N=12). 74 hasta kliniğe yaralanmanın ilk saati içinde başvurmuştu. SONUÇ: El yaralanmaları iş deneyimi daha az olan sanayi işçilerinde ve özellikle pazartesi günleri daha sık oluyor gibi görülmektedir.
