Tuğçe Arslan TORBA, Alaettin ÜNSAL, Ahmet AY, Ali KILINÇ, Didem ARSLANTAŞ, Kazım TIRPAN
Osmangazi Tıp Dergisi - 2026;48(3):419-426
Bu çalışma, araştırma görevlisi olarak çalışan hekimlerin hasta -hekim ilişkisine yönelik yönelimlerini incelemek, ilişkili olabileceği düşünülen bazı değişkenleri araştırmak ve empati düzeylerini değerlendirmek amacıyla yapılmıştır. Çalışmaya Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sağlık, Uygulama ve Araştırma Hastanesi'nde görev yapan araştırma görevlisi hekimler dâhil edilmiştir. Katılımcılara, Hasta -Hekim Yönelim Ölçeği (Patient -Practitioner Orientation Scale, PPOS), Jefferson Empati Ölçeği (Jefferson Empathy Scale, JES) ve sosyodemografik özellikleri içeren sorulardan oluşan bir anket uygulanmıştır. Anketi doldurmayı kabul eden toplam 264 (%73,3) araştırma görevlisi çalışmaya katılmıştır. Elde edilen veriler SPSS istatistik paket programı (sürüm 31.0) kullanılarak analiz edilmiştir. Çalışma grubunun yaş ortalaması 30,2 +/- 5,07 yıldır. Katılımcıların 145'i (%54,9) kadın olup, 173'ü (%65,5) dahili tıp bilimleri bölümünde çalışmaktadır. Ayrıca hekimlerin 192'si (%72,7) hasta -hekim yönelimiyle ilgili herhangi bir etkinliğe katılmadığını bildirmiştir. Hekimlerin PPOS toplam puanının ortancası 50'dir. Çok değişkenli analiz sonuçlarına göre, evli olan, günlük hasta sayısı daha az olan ve empati düzeyi yüksek hekimlerin daha hasta odaklı bir yaklaşım sergilediği belirlenmiştir. Bu çalışma, araştırma görevlisi hekimlerin genel olarak hasta odaklı bir yaklaşımı benimsediğini ortaya koymaktadır. Bu yaklaşımın güçlendirilmesi için hekimlerin günlük iş yükünün azaltılması ve her hastaya ayrılan sürenin artırılması önerilmektedir. Ayrıca hekimlere bu konuda eğitim verilmesi tavsiye edilmektedir.
