Türk Medline
ADR Yönetimi
ADR Yönetimi

BİRİNCİ KARPOMETAKARPAL EKLEM OSTEOARTRİTİNDE BAŞPARMAK KASI KALINLIĞI İLE PARMAK VE EL KAVRAMA KUVVETİ DEĞERLENDİRİLMESİ: ERKEN VE İLERLEMİŞ EVRELERİN KARŞILAŞTIRILMASI

Büşra Şirin AHISHA, Nurdan PAKER, Nur KESİKTAŞ, Eser KALAOĞLU

Bağcılar Tıp Bülteni - 2026;11(1):80-87

Beylikdüzü State Hospital, İstanbul

 

Amaç: Bu çalışmanın amacı, birinci karpometakarpal (KMK) eklem osteoartriti olan hastalarda tenar kasların ultrasonografik kalınlığını incelemek ve erken ile ilerlemiş evreleri karşılaştırarak parmak ve el kavrama kuvvetini değerlendirmektir. Yöntem: Bu kesitsel çalışmaya, erken veya ilerlemiş evre birinci KMK eklem osteoartriti tanısı konmuş, 50-80 yaş aralığında toplam 34 kadın hasta dahil edildi. Hastalar erken evre (Eaton evre 1-2) veya ilerlemiş evre (Eaton evre 3-4) olarak sınıflandırıldı. abduktor pollicis brevis (APB), opponens pollicis (OPP) ve birinci dorsal interosseöz (FDI) kaslarının kalınlıkları, hem dominant hem de non-dominant ellerde ultrason kullanılarak ölçüldü. El kavrama kuvveti el dinamometresiyle, parmak kavrama kuvveti ise hidrolik pinçmetre ölçer ile değerlendirildi. Bulgular: APB, OPP ve dominant taraftaki FDI kas kalınlıkları ile parmak kavrama kuvveti erken evre hastalarda anlamlı olarak daha yüksekti (p<0,05). El kavrama kuvvetinde ise anlamlı bir fark saptanmadı. Dominant OPP kalınlığı, parmak kavrama kuvveti ile pozitif korelasyon gösterirken (r=0,382, p=0,026), APB kalınlığı yaş ve ağrı şiddeti ile negatif ilişki içindeydi. Sonuç: Birinci KMK osteoartritinde kas kalınlığı ve parmak kavrama kuvveti, hastalığın ilerlemesiyle birlikte azalmaktadır. Tenar kaslardaki değişikliklerin ultrasonografi ile erken tespiti, başparmak fonksiyonunu korumaya yönelik tedavi rehberliğine yardımcı olabilir.