İsmail BAĞLAR, Esra KELES, Fatih ŞANLIKAN, Uğur Kemal ÖZTÜRK, Ayşe ÇALIŞ ÖZBAYRAM, Hazal AYDIN BOZCU, Ömer Faruk ATICI, Lokman Tekin ERTEKİN
Jinekoloji-Obstetrik ve Neonatoloji Tıp Dergisi - 2026;23(3):245-249
Amaç: Gestasyonel diyabet mellitus (GDM), hem maternal hem de fetal sağlık üzerinde ciddi komplikasyonlara yol açabilen önemli bir gebelik komplikasyonudur. Bu çalışmanın amacı gebeliğin ilk trimesterinde değerlendirilen biyokimyasal belirteçlerden özellikle FAR, hemoglobin A1c (HbA1c) ve Homeostatic Model Assessment for Insulin Resistance (HOMA-IR)'nin GDM gelişimini öngörmedeki etkinliğini araştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Retrospektif bu çalışmada, toplam 582 gebenin ikili tarama testi ve serum biyokimyasal parametreleri ile 24-28. haftalarda yapılan Oral glukoz tarama testi (OGTT) sonuçları incelendi. GDM ve kontrol grupları arasında demografik, klinik ve biyokimyasal veriler karşılaştırıldı. ROC analizi ile biyobelirteçlerin tanısal değerleri hesaplandı. Ayrıca, bu parametreler kullanılarak nomogram puanlama sistemi oluşturuldu. Bulgular: GDM grubunda FAR, HbA1c, insülin, HOMA-IR ve CRP/Albümin oranları anlamlı düzeyde yüksek bulundu (p<0.001). FAR en yüksek tanısal güce sahip parametre olarak belirlendi (AUC=0.79). Nomogram analizinde FAR ve HbA1c en yüksek puanlama değerlerini aldı. Pregnancy associated plasma protein A (PAPP-A) düzeyi GDM grubunda düşük olmakla birlikte tanısal gücü zayıftı. Sonuç: İlk trimesterde ölçülen FAR, HbA1c ve HOMA-IR değerleri GDM'yi öngörmede değerli göstergeler olabilir. Özellikle FAR, yüksek tanısal gücü sayesinde erken tarama sürecinde ön plana çıkan bir parametre olarak değerlendirilmiştir. Bu parametreler, GDM riskinin erken dönemde belirlenmesine olanak tanıyarak hem anne hem de fetüs sağlığına katkı sağlayabilir.
