Yasemin ÇAKMAKÇI, Esra YILDIRIM MANAV, Nuray KÖSEM
ADO Klinik Bilimler Dergisi - 2026;15(3):173-180
Amaç: Bu in vitro çalışma, farklı biyoaktif taban maddelerinin, dentin-taban kompleksi üzerine uygulandığında iki evrensel adeziv sistemin (Single Bond Universal ve Prime&Bond Universal) bağlanma dayanıklılığı üzerindeki etkisini araştırmayı amaçlamaktadır. Adezivler ile taban maddeleri arasındaki etkileşimin anlaşılması, derin kavitelerde yapılan restorasyonların uzun ömürlülüğünün artırılması açısından önemlidir. Gereç ve Yöntemler: Seksen adet çekilmiş insan molar dişi kesilerek standart dentin yüzeyleri hazırlandı. Dört farklı biyoaktif taban maddesi (TheraCal LC, Riva LC, Riva SC ve BioMTA+) uygulandı, ardından iki evrensel adezivden biri kullanıldı. Kompozit bloklar yerleştirildikten sonra örnekler, oral yaşlanmayı simüle etmek için 10.000 termal döngüye tabi tutuldu. Makaslama bağlanma dayanıklılığı (SBS) testi gerçekleştirildi ve kırılma tipleri mikroskop altında analiz edildi. İki yönlü ANOVA ve Tukey'nin post hoc testleri uygulandı (alpha = 0.05). Bulgular: Taban maddesi tipi, bağlanma dayanıklılığı üzerinde istatistiksel olarak anlamlı bir etki göstermiştir (p < 0.001), ancak adeziv markası anlamlı fark oluşturmamıştır (p = 0.247). TheraCal LC en yüksek ortalama bağlanma dayanıklılığına (20.6 +/- 2.1 MPa) sahipken, BioMTA+ en düşük değeri göstermiştir (10.2-11.4 MPa). Kırılma modu analizinde, BioMTA+ grubunda baskın olarak koheziv kırılmalar gözlenmiş, bu durum materyalin içsel zayıflığına işaret etmiştir. Sonuç: Evrensel adezivlerin bağlanma dayanıklılığı, seçilen biyoaktif taban maddesinden önemli ölçüde etkilenmektedir. TheraCal LC, reçine ile modifiye edilmiş yapısı ve ışıkla sertleşme özelliği sayesinde üstün performans sergilemiştir. Test edilen iki adeziv arasında anlamlı fark saptanmamıştır.
