BERZA ŞEN YILMAZ, EREN IŞILDAK, DENİZ YENİDÜNYA, EZGİ SUNAL AKTÜRK
Yeditepe Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Dergisi - 2024;20(1):56-63
GİRİŞ ve AMAÇ: Çalışmanın amacı ortodonti uzmanı olmayan diş hekimlerinin pekiştirme tedavisi hakkında bilgi birikiminin ve kırılmış/kopmuş retansiyon aygıtlarına yönelik klinik yaklaşımının değerlendirilmesidir. YÖNTEM ve GEREÇLER: Yirmi çoktan veya çoklu seçmeli sorudan oluşan anket, çalıştığı klinikte tam zamanlı ortodonti uzmanı görev yapmayan ve ortodontist olmayan diş hekimlerine dijital ortamda gönderilmiştir. BULGULAR: Ankete katılan 202 hekimin çoğunluğu (%55) ortodontik pekiştirme sürecine yönelik yeterli bilgiye sahip olmadığını düşündüğünü belirtmiştir. Hekimlerin %80,2’si lisans eğitiminde ortodontik retansiyon ile ilgili eğitimin arttırılması gerektiğini belirtmiştir. Katılımcıların %70,8’i en sık karşılaştıkları retansiyon aygıtının lingual retainer olduğunu ve büyük çoğunluğu (%92,6) ise meslek hayatları boyunca en az bir kez kırık sabit retansiyon aygıtı ile karşılaştıklarını belirtmiştir. Hekimlerin %48’i kırılmış sabit retainer olduğunu tespit ettiğinde hastayı ortodonti uzmanına yönlendirdiğini, %32,2’si kırık aygıtı yenilediğini veya tamir ettiğini, %12,4’ü ise sabit retainerı çıkarttığını bildirmiştir. Hekimlerin %41,6’sı kırılmış bir hareketli retansiyon aygıtı tespit ettiklerinde hastaları ortodontistine yönlendirdiği, %21,8’i ise aygıtı yenilediği veya tamir ettiği bilgisini vermiştir. TARTIŞMA ve SONUÇ: Retansiyon apareylerindeki problemlerin onarımında hekimlerin çoğu kendini yeterli görmediğini ve bu konuya yönelik lisans eğitim içeriğinin artırılması gerektiğini bildirmiştir. Ortodontik retansiyon ile ilgili sorumluluk sınırlarının kanunen belirlenmesi ve lisans eğitimindeki retansiyon bilgileri ve uygulamalarının yeterliliğinin gözden geçirilmesi önerilebilir.