Sultan UZUN, Kübra Nur ÇAKAN, Gamze Şirin SARIbal
Tıp Eğitimi Dünyası - 2026;25(75):126-136
Amaç: Bu çalışmanın amacı, diş hekimliği öğrencilerinin öğrenme stilleri ile eğitim ortamına yönelik algıları arasındaki ilişkiyi incelemek ve bu ilişkinin akademik öz algı ile öğrenme iklimi üzerindeki etkilerini değerlendirmektir. Ayrıca yaş, sınıf düzeyi ve fakülte gibi demografik değişkenlerin eğitim ortamı algısı üzerindeki rolünün araştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Bu kesitsel çalışma, Türkiye'deki farklı diş hekimliği fakültelerinde öğrenim gören 518 lisans öğrencisi ile gerçekleştirilmiştir. Veriler, sosyodemografik bilgiler, VARK Öğrenme Stili Envanteri ve Dundee Eğitim Ortamı Değerlendirme Ölçeği (DREEM) kullanılarak çevrim içi anket aracılığıyla toplanmıştır. Öğrenme stilleri görsel (V), işitsel (A), okuma-yazma (R) ve kinestetik (K) olarak değerlendirilmiştir. Eğitim ortamı algısı ise akademik öz algı ve öğrenme iklimi alt boyutları üzerinden incelenmiştir. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p<0.05 olarak kabul edilmiştir. Bulgular: Katılımcıların yaş ortalaması 21,61+/-2,13 yıl olup %65,4'ü kadındır. Öğrenme stilleri incelendiğinde en yüksek ortalama puan kinestetik öğrenme stilinde saptanmıştır. DREEM toplam puanı ve öğrenme iklimi puanları yaş ile negatif yönde anlamlı ilişki göstermiştir (p<0,05). Üçüncü sınıf öğrencilerinin DREEM toplam puanlarının birinci sınıf öğrencilerine göre anlamlı düzeyde düşük olduğu belirlenmiştir (p<0.05). Cinsiyete göre anlamlı fark saptanmamıştır. Fakülteler arası karşılaştırmalarda özel üniversite öğrencilerinin öğrenme iklimi ve toplam DREEM puanlarının daha yüksek olduğu görülmüştür. Korelasyon analizinde yalnızca kinestetik öğrenme stilinin DREEM toplam puanı ile anlamlı ilişki gösterdiği belirlenmiştir (p<0.05). Regresyon analizinde yaşın DREEM puanını negatif yönde etkilediği, toplam DREEM puanının ise akademik öz algının güçlü bir yordayıcısı olduğu saptanmıştır (R²=0,739). Sonuç: Bu çalışma, diş hekimliği eğitiminde öğrencilerin eğitim ortamına yönelik algılarının özellikle preklinik dönemde belirgin şekilde azaldığını ve öğrenme ortamının akademik öz algı üzerinde güçlü bir etkisi olduğunu göstermektedir. Kinestetik öğrenme stilinin olumlu algıyla ilişkili olması, uygulama temelli eğitimin önemini vurgulamaktadır. Bulgular, eğitim programlarının daha öğrenci merkezli, etkileşimli ve destekleyici biçimde yapılandırılması gerektiğini ortaya koymaktadır.
