Murat ÖNDER, Berkay DOĞAN, Görkem KAYIŞ, Sefa SELÜK, Gökhan PEHLİVANOĞLU, Evren AKPINAR, Kutalmış ALBAYRAK
Ulusal Travma ve Acil Cerrahi Dergisi - 2026;32(9):1107-1115
AMAÇ: İstmusun inferiorundaki basit distal femur şaft kırıkları için en uygun çivileme yaklaşımı hâlâ tartışmalıdır. Kaynamayı etkileyebilecek kritik faktörlerden biri de intramedüller çivileme sonrası kırık uçları arasında oluşan rezidüel boşluktur. Bu çalışma, rezidüel kırık boşluğu, kaynama süresi ve fonksiyonel sonuçlar açısından antegrad ve retrograd çivileme tekniklerini karşılaştırmayı amaçlamaktadır. GEREÇ VE YÖNTEM: Bu retrospektif çalışmaya, istmus distalinde transvers veya kısa oblik femur şaft kırığı olan 50 hasta (21 antegrad, 29 retrograd) dahil edilmiştir. Rezidüel kırık boşluğu, kaynama süreleri, modifiye RUST skorları, VAS skorları ve LEFS değerlendirilmiştir. Radyografik ölçümler iki bağımsız kör gözlemci tarafından yapılmış ve istatistiksel karşılaştırmalar uygun parametrik ve parametrik olmayan testler kullanılarak gerçekleştirilmiştir. BULGULAR: Rezidüel kırık boşluğu, retrograd grupta (AP grafide: 4.8+/-2.6 mm; lateral grafide: 5.6+/-2.9 mm) antegrad gruba (AP grafide: 2.1+/-1.4 mm; lateral grafide: 2.6+/-1.8 mm) kıyasla anlamlı olarak daha büyüktü (sırasıyla, AP için p=0.006 ve lateral için p<0.0001). Radyografik kaynama süresi retrograd grupta anlamlı olarak daha uzundu (20.2+/-5.2 hafta vs. 16.0+/-4.6 hafta; p=0.030). Ancak kaynamama oranları, fonksiyonel skorlar veya komplikasyonlar açısından anlamlı bir fark yoktu. SONUÇ: İstmusun altında bulunan distal femur şaft kırıklarında retrograd çivileme, daha büyük rezidüel kırık boşlukları ve daha uzun kaynama süresi ile ilişkiliydi. Her iki teknik de uygulanabilir olmakla birlikte, iyileşmeyi optimize etmek için retrograd çivi yerleştirme sırasında distraksiyonun en aza indirilmesine dikkat edilmelidir.
