Kubra ERDOGAN, Arife Polat DUZGUN
Abant Tıp Dergisi - 2026;15(2):207-218
Amaç: Bu çalışmada, 65 yaş ve üzeri diyabetik ayak yarası olan hastalarda laboratuvar temelli metabolik, inflamatuvar ve nutrisyonel belirteçlerin hastane içi mortalite ile ilişkisinin değerlendirilmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntemler: Retrospektif olarak tasarlanan çalışmaya diyabetik ayak yarası nedeniyle izlenen 110 hasta dahil edildi. Demografik özellikler, komorbiditeler, Wagner evresi, yatış süresi ve rutin laboratuvar parametreleri kaydedildi. HbA1c, lökosit sayısı, nötrofil/lenfosit oranı (NLR), CRP/albümin oranı (CAR), kırmızı hücre dağılım genişliği (RDW), üre ve albümin düzeylerinin hastane içi mortalite ile ilişkisi değerlendirildi. Taburcu edilen ve mortalite gelişen grup karşılaştırıldı. Mortalite ile ilişkili faktörler lojistik regresyon analizleriyle, ayırt edici performans ise ROC analiziyle incelendi. Bulgular: Hastaların medyan yaşı 73 yıl olup %67,3'ü erkekti. Medyan yatış süresi 23 gün, medyan Wagner evresi 4 idi. Hastaların 24'ünde (%21,8) hastane içi mortalite gelişti. Mortalite gelişen grupta WBC, RDW, üre ve HbA1c düzeyleri daha yüksek, albümin düzeyi daha düşüktü. HbA1c medyan değeri taburcu grubunda 7,50, mortalite gelişen grupta 9,90 idi. Çok değişkenli analizlerde HbA1c hastane içi mortalite ile bağımsız ilişkisini korudu. ROC analizinde HbA1c yüksek ayırt edici performans gösterdi (AUC: 0,944; %95 GA: 0,898-0,978; p<0,001). %8,80 kesim değerinde duyarlılık %100, özgüllük %86,0 ve negatif prediktif değer %100 idi. NLR ve CAR mortalite gelişen grupta sayısal olarak daha yüksek olmakla birlikte istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı. Sonuç: HbA1c, geriatrik diyabetik ayak hastalarında hastane içi mortalite ile bağımsız ilişkili, pratik ve kolay ulaşılabilir bir risk belirteci olabilir.
