MAHMUT KAYA, TAYLAN ÖZTÜRK, NİLÜFER KOÇAK, BETÜL AKBULUT YAĞCI, FERDANE ATAŞ, SÜLEYMAN KAYNAK
Türk Oftalmoloji Dergisi - 2023;53(1):30-36
Amaç: Diyabetik maküla ödemi (DMÖ) olan tedavi naif gözlerde pro re nata (PRN) protokolüne göre uygulanan ranibizumab ve aflibercept monoterapilerinin fonksiyonel ve anatomik sonuçlarını gerçek yaşam verileri ortamında karşılaştırmak. Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif kohort çalışmasında, hastanemize başvuran DMÖ’lü tedavi naif olguların tıbbi çizelgeleri gözden geçirildi. DMÖ’lü toplam 512 tedavi naif göze ranibizumab (Grup 1; 308 göz) veya aflibercept (Grup 2; 204 göz) monoterapisi uygulandı ve 462 hasta kaydedildi. On iki ay boyunca görsel kazanımları birincil sonuç olarak değerlendirildi. Bulgular: Birinci yılın sonunda ortalama intravitreal enjeksiyon sayısı Grup 1 ve 2’de sırasıyla 4,34±1,83 ve 4,39±2,12 idi (p=0,260). On iki ayda ortalama en iyi düzeltilmiş görme keskinliği (EİDGK) iyileşmesi Grup 1 ve 2’de sırasıyla +5,7 ve +6,5 ETDRS harfleriydi (p=0,321); bununla birlikte, EİDGK skoru 69 ETDRS harfinin altında olan gözlerde (çalışma popülasyonunun %54’ü) Grup 2’de görme kazanımı daha belirgindi (+12,1’e karşı +15,2 ETDRS harfleri; p<0,001). Ranibizumab veya aflibercept monoterapisi alan gözlerde merkezi fovea kalınlığında istatistiksel anlamlı düşüş gözlendi (p<0,001), İki tedavi grubu arasında anlamlı bir fark izlenmedi. Sonuç: PRN protokolüne göre uygulanan ranibizumab ve aflibercept monoterapileri arasında, aflibercept kolunda biraz daha iyi fonksiyonel ve anatomik prognoz eğilimi olmasına rağmen, 12 aylık takipte görsel sonuçlarda istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmadı.
