Ulku SABUNCU, Sukriye DADALI, Gulcin BABAOGLU, Hatice BABAOGLAN, Ali COSTU, Seref CELIK, Saziye SAHIN, Erkan Yavuz AKCABOY, Emel BASAR, Nevcihan Sahutoglu BAL, Mustafa Cem YILMAZ, Tolga KAPLAN
Anestezi Dergisi - 2026;34(3):199-205
Amaç: Geniküler sinir girişimleri, diz osteoartriti (DOA) için etkili, minimal invaziv tedavi seçenekleri olarak öne çıkmıştır. Pulsed radyofrekans (PRF) ve radyofrekans ablasyon (RA) giderek daha sık kullanılan tekniklerdir; ancak bu iki yaklaşımı karşılaştıran çalışmalarda net sonuçlar sunulamamıştır. Bu çalışmanın amacı, DOA'i olan hastalarda ultrason eşliğinde uygulanan geniküler sinir pulsed radyofrekans uygulamasının ve geniküler sinir radyofrekans ablasyonunun klinik etkinliğini karşılaştırmaktır. Yöntem: Bu randomize çalışma Mayıs 2024 ile Ocak 2025 tarihleri arasında üçüncü basamak bir ağrı kliniğinde gerçekleştirildi. Diz osteoartritine bağlı ağrısı olan 142 hasta değerlendirildi. İlk değerlendirme sonrası 121 hasta çalışmaya dahil edildi. Tanısal geniküler sinir bloğu sonrası ağrısında >=%50 azalma olan 109 hasta rastgele iki gruba ayrıldı: geniküler sinir pulsed radyofrekans grubu (GPRF, n=52) ve geniküler sinir radyofrekans ablasyon grubu (GRA, n=57). Takip süresince, GPRF grubundan 5 hasta ve GRA grubundan 4 hasta takipten çıktı; böylece sonuç analizine sırasıyla 47 ve 53 hasta dahil edildi. Ağrı şiddeti Görsel Analog Skala (VAS) ile, fonksiyonel durum ise Western Ontario and McMaster Universities Osteoarthritis (WOMAC) indeksi ile değerlendirildi. Değerlendirmeler işlem öncesi, 3. hafta ve 3. ayda yapıldı. Bulgular: Her iki grupta da VAS ve WOMAC skorlarında başlangıca göre her iki takip döneminde de anlamlı iyileşme saptandı (p < 0.001). Ancak iki grup arasında ağrı azalması ve fonksiyonel iyileşme açısından anlamlı fark bulunmadı. Tüm hastalar değerlendirildiğinde anlamlı ağrı yanıtı oranı 3. haftada %58, 3. ayda %48 olarak bulundu. Sonuç: Hem GPRF hem de GRA, DOA olan hastalarda ağrıyı anlamlı ölçüde azaltmış ve fonksiyonel sonuçları iyileştirmiştir. Her iki teknik de diğerine üstünlük göstermemiş olup, bu durum her ikisinin de klinik uygulamada etkili tedavi seçenekleri olarak değerlendirilebileceğini düşündürmektedir.
