Busra Gurpinar Tosun, Mehmet Eltan, Didem Helvacıoğlu, Zehra Yavaş Abalı, Tülay Güran
Southern Clinics of Istanbul Eurasia - 2026;37(1):61-65
Amaç: Ebeveyn boyu, çocuklarda büyümenin değerlendirilmesinde temel bir bileşen olmakla birlikte, çoğu zaman beyan ettikleri boy kabul edilir. Ancak ebeveynlerin bildirdiği boy ölçümlerinin doğruluğu ve bunun olası klinik sonuçları yeterince araştırılmamıştır. Gereç ve Yöntem: Üçüncü basamak bir çocuk endokrinoloji kliniğine ilk kez başvuran ilk 100 çocuğun ebeveynleri çalışmaya dâhil edildi. Ebeveynlerin boyları önce öz bildirim yoluyla alındı, ardından standart bir stadiometre kullanılarak ölçüldü, boy standart sapma skorları (SDS) hesaplandı. Bildirim hatası, bildirilen ve ölçülen boy arasındaki fark (Delta SDS) olarak tanımlandı. Uyum, Wilcoxon işaretli sıralar testi ve Bland-Altman analizi ile değerlendirildi. Korelasyon analizleri Spearman sıra korelasyon testi ile yapıldı. Bulgular: Çalışmaya toplam 96 anne ve 58 baba alındı. Hem anneler hem de babalar boylarını, ölçülen değerlere göre anlamlı olarak daha uzun bildirdi (anneler: 159.3+/-6.1 ve 157.3+/-5.6 cm; babalar: 174.8+/-5.3 ve 172.7+/-4.6 cm; her ikisi için p<0.001). Annelerin %51.0'i, babaların ise %58.6'sı boyunu en az 2 cm daha uzun bildirmişti. Bland-Altman analizi, annelerde ortalama 2.0 cm, babalarda ise 2.3 cm'lik fazla bildirim olduğunu ve bireyler arasında belirgin farklılıklar bulunduğunu gösterdi. Ölçülen boy SDS ile Delta SDS arasında anlamlı bir ilişki saptanmadı. Ayrıca, bildirim doğruluğu ebeveynin boyu, cinsiyeti veya aile içi ortak davranışlardan etkilenmedi. Sonuç: Çocuk endokrinoloji pratiğinde ebeveynlerin bildirimine dayalı boy ölçümleri, gerçek boyu sıklıkla olduğundan yüksek göstermekte ve belirgin bireysel değişkenlik içermektedir. Büyümenin doğru değerlendirilmesini sağlamak için, mümkün olan durumlarda ebeveyn boylarının doğrudan ölçülmesi rutin klinik uygulamaya dâhil edilmelidir.
