YASİN DEMİR, ÜMÜT GÜZELKÜÇÜK, KORAY AYDEMİR, EVREN YAŞAR, BERKE ARAS, A KENAN TAN
Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon Bilimleri Dergisi - 2018;21(3):101-106
Amaç: Ekstremite kaybı sıklıkla kalıcı dizabiliteye neden olur ve Türkiye’de ekstremite kaybı olan çocukların karakteristikleri ile ilgili bilgi eksikliği vardır. Bu çalışmada ekstremite kaybını önleyici çalışmalara yardımcı olması için ekstremite kaybı olan pediatrik hastaların klinik ve demografik özelliklerinin sunulması amaçlanmaktadır. Gereç ve Yöntemler: Bu retrospektif çalışma populasyonu olay zamanında 0-16 yaş arasında olup protez için rehabilitasyon merkezine başvuran hastalardan oluşmaktadır. Hastaların yaş, olay sonrası geçen süre, cinsiyet, etiyoloji, ampütasyon seviyesi ve tarafını içeren demografik ve klinik özellikleri analiz edildi. Bulgular: 41 ekstremite kaybı olan 32 hasta (20 erkek ve 12 kız) değerlendirildi. Çalışma zamanındaki ortalama yaş 11.46 yıldı. Edinilmiş ampütasyon 23 (%71.9) hastada mevcuttu ve diğer 9 vakada ekstremite kaybının nedeni doğumsal ekstremite yokluğuydu. Motorlu taşıt kazaları (MTK) pediatrik popülasyonda edinilmiş ampütasyonların en önemli nedeniydi (%28.1). MTK, iş kazaları ve elektrik çarpmasına bağlı gelişen ampütasyonların ortalama oluş yaşları sırasıyla 9.44, 15.25 ve 5 yıl idi. Edinilmiş amputasyon ve doğumsal ekstremite yokluğu arasında olay sonrası geçen süre açısından istatistiksel anlamlı fark tespit edildi (p: 0.01). Sonuç: Pediatrik hastaların çoğunda ekstremite kaybının nedeni travmatik ampütasyondu. Amputasyonların en sık nedeni MTK, iş kazaları ve elektrik çarpması idi. Çocukların ve onların bakıcılarının eğitimi travmatik amputasyonların önlenmesinde büyük öneme sahiptir.
