MERVE GULSEN BAL ALBAYRAK, TUĞCAN KORAK, SEVİNC YANAR, NİHAL KAYIR, GÜRLER AKPINAR, MURAT KASAP
Genel Tıp Dergisi - 2025;35(4):696-703
Giriş/Amaç: Üçlü negatif meme kanseri (TNBC) ve hormon reseptörü pozitif meme kanseri, agresif seyirleri ve geleneksel tedavilere karşı dirençleri nedeniyle tedavisi zor olan alt tiplerdir. Sodyum-glukoz ko-transporter 2 (SGLT2) inhibitörü olan empagliflozin (EMPA), son dönemde potansiyel antikanser özellikleri ile dikkat çekmektedir. Bu çalışmanın amacı, EMPA’nın meme kanseri hücre hatları üzerindeki hücre canlılığı, göçü ve gen ekspresyonu üzerindeki etkilerini değerlendirmek ve özellikle anjiyogenez ile epitel-mezenkimal geçiş (EMT) yollarındaki düzenleyici rolünü incelemektir. Yöntemler: EMPA’nın etkileri, MDA-MB-231 (TNBC) ve MCF-7 (Luminal A) hücre hatlarında WST-1 sitotoksisite testi, yara iyileşme (scratch) testi ve qRT-PCR ile değerlendirilmiştir. NF-κB, N-kaderin, VEGFA ve FGF1 genlerinin ekspresyon düzeyleri analiz edilmiştir. Bulgular: EMPA, her iki hücre hattında da doz bağımlı sitotoksisite ve göç inhibisyonu göstermiştir. MCF-7 hücreleri EMPA’ya daha duyarlı bulunmuştur (IC50: 521 µM). MDA-MB-231 hücrelerinde NF-κB, VEGFA ve FGF1 baskılanırken, MCF-7 hücrelerinde NF-κB artışı ile birlikte VEGFA ve FGF1 azalması gözlemlenmiştir. Sonuç: EMPA, meme kanseri hücrelerinde proliferasyon, göç ve anjiyogenez süreçlerini baskılayarak antikanser etki göstermektedir. Alt tiplere özgü moleküler yanıtları nedeniyle, özellikle TNBC gibi agresif alt tiplerde yeni tedavi stratejileri için umut vadetmektedir.
