EPİLEPSİ TANILI ÇOCUĞU OLAN EBEVEYNLERİN EPİLEPSİYE İLİŞKİN BİLGİ DÜZEYLERİ VE DAMGALANMA ALGILARININ DEĞERLENDİRİLMESİ: TANIMLAYICI BİR ÇALIŞMA

Dilek SAYIK, Sevgi YIMENICIOGLU, Ayfer ACIKGOZ, Deniz YIGIT

Ağrı Tıp Fakültesi Dergisi - 2026;4(2):87-94

European University of Lefke, School of Nursing, Department of Child Health and Disease Nursing, Lefke, Northern Cyprus, TR-10 Mersin, Turkiye

 

Amaç: Epilepsi, çocukluk çağında görülen kronik nörolojik hastalıklardan biri olup yalnızca çocuğu değil, bakım veren ebeveynlerin bilgi düzeylerini ve toplumsal damgalanma algılarını da önemli ölçüde etkilemektedir. Bu çalışma, epilepsi tanılı çocuğu olan ebeveynlerin epilepsiye yönelik bilgi düzeyleri ve damgalanma algılarının belirlenmesi amacıyla yapılmıştır. Gereçler ve Yöntemler: Tanımlayıcı ve kesitsel tipte olan araştırma, 55 ebeveyn ile tamamlanmıştır. Araştırma, Türkiye'de tek merkezde çocuk nöroloji polikliniğine gelen hastaların ebeveynleri ile yüz yüze görüşülerek yapılmıştır. Verilerin toplanmasında "Tanıtıcı Bilgi Formu", "Ebeveyn Damgalanma Ölçeği" ve "Ebeveyn Epilepsi Bilgi Ölçeği" kullanılmıştır. p<0,05 istatistiksel olarak anlamlı kabul edilmiştir. Bulgular: Epilepsi tanısı alan çocukların yaş ortalamasının 9,25+/-3,65, tanı alma zamanlarının 42,93+/-33,90 ay olduğu belirlenmiştir. Ebeveynlerin Epilepsi Bilgi Ölçeği puan ortalamasının 11,87+/-2,49, Ebeveyn Damgalanma Ölçeği puan ortalamasının 2,57+/-0,93 olduğu tespit edilmiştir. Ebeveynlerin epilepsi bilgi ölçeği puan ortalaması arttıkça ebeveyn damgalama ölçeği puan ortalaması azalmıştır. Bu iki ölçek arasında negatif yönde istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmuştur (r=-0,274, p<0,05). Sonuç: Çalışmada ebeveynlerin epilepsi bilgi düzeyleri ve epilepsili çocukları ile ilgili damgalanma algıları orta düzeydedir. Ebeveynlerin bilgi düzeyleri arttıkça, çocuklarının damgalanacağı ilişkin algıları anlamlı bir şekilde azalmaktadır. Önerimiz; epilepsi tanısı alan çocuklar ve ebeveynlerine yönelik düzenli ve yapılandırılmış eğitim programlarının planlanması; çocuk ve ailesinin fiziksel, psikolojik ve sosyal gereksinimlerini kapsayan bütüncül destek yaklaşımlarının geliştirilmesi önerilmektedir.