ALİ ÇAĞDAŞ YÖRÜKOĞLU, AHMET FAHİR DEMİRKAN, ALP AKMAN, ALİ KİTİŞ, HANDE USTA
Joint Diseases and Related Surgery - 2017;28(1):30-34
Amaç: Bu çalışmada erişkin önkol intramedüller çivi uygulamalarında radial eğim değişimlerinin kırık iyileşmesine ve fonksiyonel sonuçlara etkileri ve literatürde pek az tartışılmış olan önkol çivilerinin komplikasyonları değerlendirildi. Hastalar ve yöntemler: Eylül 2009 - Ağustos 2014 tarihleri arasında ameliyat edilen, 11’i izole radius, 12’si önkol çift kırığı olan 23 hasta (17 erkek, 6 kadın; ort. yaş 38.6 yıl; dağılım 18-69 yıl) çalışmaya alındı. Radial eğim değişimlerinin kırık kaynaması oranlarına, kaynama zamanına ve önkol fonksiyonel düzeylerine olan etkileri ve önkol çivilerinin komplikasyonları değerlendirildi. Bulgular: Yirmi hastada (%86.9) herhangi bir komplikasyon olmadan kırık kaynaması olduğu, üç hastada ameliyattan sonra altı ay geçmesine rağmen kaynama olmadığı görüldü (%13.1). Radial eğim değişimi ile kaynamama arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulundu (p=0.01). AO/OTA Classification (The Arbeitsgemeinschaft für Osteosynthesefragen [AO]/ Orthopaedic Trauma Association [OTA] Classification), tip B3 önkol çift kırıklı iki hastada (%8.6) sinostoz vardı. Radius kırığına çivi uygulanan altı hastada (%26.8) ekstansör pollicis longus tendon kopması veya basısı olduğu saptandı. Sonuç: İntramedüller çivi uygulaması önkol kırıklarında yüksek kaynama oranları ile uygun bir tedavi yöntemi olabilir, fakat aynı seviyede kelebek fragmanlı kırıklarda (AO/OTA tip B3) kullanımında sinostoz gelişebilmektedir. Radial eğim değişimlerinin önkol hareket açıklıkları üzerine belirgin etkisi bulunmamakla beraber, yüksek oranlarda radial eğim değişimleri olan hastalarda kırık kaynamasının olumsuz etkilenebileceği akılda tutulmalıdır. Radius çivisi uygulanan hastalarda ameliyat sırası veya sonrası dönemde ekstansör pollicis longus tendonu ile ilgili komplikasyonlar ortaya çıkabilmektedir.
