Nurdan Aymelek ÇAKIL, Emine ASLANDEREN
Kıbrıs Türk Psikiyatri ve Psikoloji Dergisi - 2025;7(4):399-406
Bu çalışma anne depresyonun 12 -72 ay arasındaki çocukların ekran maruziyeti üzerine etkisini belirlemek amacıyla yapılmıştır. Tanımlayıcı türde planlanan araştırmanın verileri orta ölçekli bir şehrin 11 Aile Sağlığı Merkezinden toplanmıştır. Araştırmanın örneklemini ise; evreni bilinen durumlarda örneklem hesabı formülü ile %95 güven aralığında 381 olarak belirlenmiştir. 18 -49 yaş aralığında 12 -72 aylık en az bir çocuğu bulunan 329 anne örnekleme dahil edilmiştir. Araştırmanın verileri Anne -Çocuk Bilgi Formu ve Beck Depresyon Ölçeği -II (BDÖ -II) kullanılarak toplanmıştır. Araştırma kapsamındaki annelerin %50,5'inin 25 -34 yaş aralığında olduğu, %55,3'ünün çalışmadığı, çalışanların %51,7'sinin gündüz vardiyasında çalıştığı ve %61,4'ünün çocuk bakımı konusunda yardım aldığı belirlenmiştir. 35 -42 yaş, vardiyalı çalışan, ortalama gelir seviyesinde, 6 yaşından küçük iki çocuğu olan ve 6 yaş altındaki ikinci çocuğunun yaşı 2 -3 yaş arasında annelerin daha depresif olduğu saptanmıştır. Katılımcıların evlerinde televizyon ve akıllı telefon bulunma sıklığı %100'dü. Televizyon oturma odası haricinde %14 çocuk odasında ve %54,1 mutfakta da bulunduğu saptandı. Çocuklarına ekran süresi ve içeriği denetimi yapmayan annelerin Beck Depresyon Envanteri -II puan ortancası anlamlı düzeyde daha yüksek bulundu (z=-2,681, p=0.007; z= -3,308, p=0.001, sırasıyla). Orta depresyona sahip annelerin çocuklarının ekran sürelerinin bir saat ve üzerinde olma ihtimali minimal ve hafif depresyondaki annelerin çocuklarına göre daha yüksekti (x2 =32,621, p=0,0 00). Sonuç olarak; annelerin depresyon düzeyleri çocuklarının ekran maruziyetini etkilemektedir.
