ZELİHA YAZICI
Uluslararası Aile Çocuk Ve Eğitim Dergisi - 2016;4(9):14-26
Öz: Çocuğun aileden okula geçişi, okul ortamına ve özellikle kendi akran grubuna uyuma ihtiyaç duyduğu kritik bir süreçtir. Okuldaki çocukların hepsi sosyal ilişkiler yoluyla akranlarıyla tatmin edici bir ilişki kuramayabilir. Sosyal uyum sürecindeki bir çocuğun akranlarıyla tatmin edici bir ilişki kurabileceğine ilişkin güvenilirliği sahip olması sosyal doyum seviyesiyle benzerlik göstermektedir. Okulda tatmin edici akran ilişkileri kurmada yaşanan zorluk çocuklar arasında yalnızlığın gelişiminde çok önemli bir faktördür. Çocukların ilgileri ve duygusal hayatlarıyla ilgili oldukça az şey bilindiği için çocuklarda yalnızlık olgusu başlı başına bir araştırma gerektirir. Bu yüzden, bu çalışma okulöncesindeki çocuklar arasındaki sosyal yalnızlık duygusunun belirlenmesi amacıyla tasarlanmıştır. Antalyada bulunan devlet anaokullarından 130 çocuk, araştırmanın örneklemini oluşturmuştur. Veri toplama aracı olarak, araştırmacı tarafından hazırlanmış kişisel bilgi formu ve Cassidy ve Asher (1992) tarafından geliştirilen ve Yazıcı, Duyan ve Gelbal (2013) tarafından Türkçeye adapte edilen 60-72 Aylık Çocuklar İçin Yalnızlık ve Sosyal Memnuniyetsizlik Ölçeği kullanılmıştır. Araştırmanın istatistiksel analizi için değişkenlerin yapısına ve verilerin özelliklerine uygun olacak şekilde parametrik ve parametrik olmayan istatistiksel yöntemlerden faydalanılmıştır. Araştırma sonucunda, 5-6 yaş çocuklarının neredeyse yarısının okulda sosyal yalnızlık ve sosyal doyumsuzluk yaşadığı belirlenmiştir. Ayrıca, kardeş sayısı, cinsiyet ve aile yapısının çocukların sosyal yalnızlık düzeylerinde etkili olan değişkenler olduğu belirlenmiştir.
