Bilge ÇETİNKAYA DEMİR, Sevgi ŞENOL
Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi - 2026;52(1):1-8
Bu prospektif gözlemsel çalışmaya, Haziran 2021 ile Ocak 2023 tarihleri arasında üçüncü basamak bir üniversite hastanesinde tokolitik tedavi alan ve 24 -37 gebelik haftaları arasında erken doğum tehdidi (EDT) tanısı konulan hastalar dahil edildi. Hastalar, başlanan tokolitik tedavi rejimine göre gruplandırıldı. Tedavi etkinliği; doğumun en az 48 saat geciktirilmesi ve gebeliğin 37. haftaya kadar uzatılması temel alınarak değerlendirildi. Toplam 201 hasta değerlendirildi. İlk kontraksiyon sırasındaki medyan gebelik haftası gruplar arasında anlamlı farklılık göstermekteydi (p<0,001); nifedipin grubunda 231 gün (171 -257), indometazin grubunda 184,5 gün (156 -219) ve nifedipin + indometazin grubunda 191,5 gün (126- 236) olarak bulundu. Tokolitik kullanım süresi medyanı da gruplar arasında anlamlı farklılık göstermekteydi (p<0,001); sırasıyla 8 gün (1 -73), 34 gün (5- 112) ve 32 gün (2- 113) olarak saptandı. Doğuma kadar geçen latent dönem açısından da gruplar arasında anlamlı fark vardı (p=0,012). İkili analizde, nifedipin + indometazin kombinasyonunun yalnızca nifedipine kıyasla gebeliği daha uzun süre uzattığı gösterildi (43 güne karşı 21 gün, p=0,026). Bununla birlikte, doğumun >=48 saat geciktirilmesi ve gebeliğin 37. haftaya kadar uzatılması açısından başarı oranları gruplar arasında benzerdi. Yaygın olarak kullanılan tokolitik ajanların, doğumu geciktirme ve gebeliği uzatma açısından benzer başarı gösterdiği görüldü. En uzun latent dönemler indometazin ve nifedipin + indometazin gruplarında elde edildi.
