Burak Osman AÇIKGÖZ, Pelin TÜFENKÇİ
European Journal of Research in Dentistry - 2026;10(1):31-36
Amaç: Bu çalışmada, kök kanallarının final irrigasyonunda %17'lik glikolik asit ve %17'lik EDTA kullanımının kalsiyum silikat esaslı kanal dolgu patları (CeraSeal ve MTA Bio Seal) üzerindeki bağlanma dayanımına etkisi araştırılmıştır. Gereç ve Yöntemler: Çalışmada, toplam 68 adet insan alt premolar dişi kullanılmıştır. Dişlerin koronal kısımları, çalışma uzunlukları 13 mm olacak şekilde uzaklaştırılmıştır. Kök kanallarının kemomekanik preparasyonunun ardından dişler, farklı final irrigasyon prosedürleri ve kanal dolgu patları uygulanmak üzere rastgele dört gruba ayrılmıştır: Grup 1: %17'lik EDTA ve MTA Bio Seal patı, Grup 2: %17'lik EDTA ve CeraSeal patı, Grup 3: %17'lik glikolik asit ve MTA Bio Seal patı, Grup 4: %17'lik glikolik asit ve CeraSeal patı. Örneklerden, apikal konstriksiyondan itibaren 4. ve 9. mm seviyelerinden hassas kesitler alınmıştır. Push-out testi ile kesitlerdeki kök kanal dolgusunun bağlanma dayanımı değerleri hesaplanmıştır. Tüm gruplardaki bağlanma dayanımı verileri Kruskal-Wallis testi ile analiz edilmiştir. Aynı örnekten alınan iki kesit (4. mm ve 9. mm) arasındaki farkın belirlenmesi için ise Mann-Whitney U testi kullanılmıştır. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p<0,05 olarak kabul edilmiştir. Bulgular: Gruplar arasındaki karşılaştırmada, her iki kesitte de %17'lik glikolik asit kullanılan 3. ve 4. gruplarda bağlanma dayanımı değerleri, %17'lik EDTA kullanılan 1. ve 2. gruplara kıyasla istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek bulunmuştur (p<0,05). Ayrıca, tüm gruplarda 9. mm seviyesinden alınan kesitlerdeki bağlanma dayanımı, 4. mm seviyesinden alınan kesitlere kıyasla istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek bulunmuştur (p<0,05). Sonuç: %17'lik glikolik asitin kullanımı, %17'lik EDTA ile karşılaştırıldığında kalsiyum silikat içerikli patların bağlanma dayanımını arttırmıştır.
