Nergiz UZ, Özer İŞİSAĞ, Sevilcan PERÇİN, Atilla EVCİN
Necmettin Erbakan University Dental Journal - 2026;8(1):107-116
Amaç: Farklı tekniklerle üretilen titanyum ile rezin siman arasındaki bağlanma dayanımını değerlendirmektir. Ayrıca çalışma, alümina kumlama ve anodizasyon voltaj seviyelerinin titanyum -rezin siman bağı üzerindeki etkilerini incelemektedir. Gereç ve Yöntemler: Kontrol grubu frezeleme yöntemiyle üretilen titanyum örneklerinden, deney grubu ise selektif lazer eritme yöntemiyle üretilen titanyum örneklerinden oluşturulmuştur. Deney grubu şu alt gruplara ayrılmıştır: sadece alümina ile kumlama; alümina kumlamadan sonra 36 V'ta anodizasyon; ve alümina kumlamadan sonra 50 V'ta anodizasyon. Alümina kumlama işlemi 1,5 atm basınçta 10 saniye süreyle uygulanmıştır. Takiben, 1 M Fosforik Asit içerisinde anodizasyon işlemi gerçekleştirilmiştir. Termal siklus (ısısal döngü) sonrası bağlanma dayanımı, p<0.05 anlamlılık düzeyinde t-testi ve Kruskal-Wallis testleri kullanılarak analiz edilmiştir. Bulgular: Selektif lazer eritme uygulanan ve sadece alümina ile kumlanan titanyum grubunun bağlanma dayanımı, kontrol grubundan istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek bulunmuştur (p=0.040). Deney grubunun alt grupları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmıştır (p=0.039). Sadece kumlama uygulanan grubun bağlanma dayanımı, kumlama sonrası 36 V'ta anotlanan gruba göre anlamlı derecede yüksek çıkmıştır (p=0.033). Sonuç: Selektif lazer eritme yöntemiyle üretilen titanyum, frezeleme yöntemine kıyasla rezin siman ile daha yüksek bağlanma dayanımı göstermiştir. Değerlendirilen yüzey işlemleri arasında, yalnızca alümina kumlama en yüksek bağlanma dayanımını sağlarken; kumlama sonrası yapılan anodizasyon bağlanma dayanımını düşürmüştür. Farklı voltajlardaki anodizasyon uygulamaları benzer sonuçlar vermiş olup, her iki uygulama da klinik olarak kabul edilebilir bağlanma dayanımı sergilemiştir.
