JUNİ EKOWATI, IWAN SAHRİAL HAMID, NUZUL WAHYUNİNG DIYAH, SİSWANDONO SISWANDONO
Turkish Journal of Pharmaceutical Sciences - 2020;17(4):424-431
Amaç: Bu çalışma ferulik asidin (FA)’nın koriyoallantoik membran (CAM) modelinde antianjiyojenik aktivitesini ve siklooksijenaz-2 (COX-2) ve vasküler endotel büyüme faktörünü (VEGF) inhibe etme potensinin doğrulamak üzere tasarlanmıştır. Gereç ve Yöntemler: FA’nın antianjiyojenik testi dokuz günlük olan ve 3 ng bazik fibroblast faktörü ile stimüle edilen tavuk yumurtalarının CAM’ına 30, 60 ve 90 μg uygulanarak gerçekleştirilmiştir. Referans ilaç olarak selekoksib (60 μg) kullanılmıştır. VEGF ve COX-2 üzerindeki inhibitor aktivitesi immünohistokimya yöntemi ile gerçekleştirilmiştir. FA’nın moleküler kenetlenmesi Molegro Virtual Docker program ver. 5, 5 ile COX-2 enzimi (PDB ID 1CX2), tirozin kinaz reseptörü (PDB ID 1XKK) ve VEGF-2 reseptörü (PDB ID 4ASD) üzerinde gerçekleştirilmiştir. Bulgular: FA 30, 60 ve 90 μg dozlarsa CAM modelinde belirgin bir şekilde anjiyojenezi önlemiştir ve kan damarlarının endotel hücrelerine karşı inhibitor aktivite (%42, 6-%70, 7) ve neovaskülarizayon (%43, 0-%86, 6) göstermiştir. FA’nın VEGF eksptresyonuna karşı inhibitor aktivitesi COX-2 ekspresyonuna karşı olan etkisinden daha güçlü bulunmuştur. FA için VEGF-2 reseptörüne moleküler kenetlenme RS değeri -73, 844 kcal/mol ve selekoksib için -94, 557 kcal/mol’dür. FA’nın tirozin kinaz üzerine RS değeri -84, 954 kcal/mol iken selekoksib üzerine -93, 163 kcal/mol’dür. FA’nın COX-2 reseptörü üzerine kenetlenmesinde RS değeri -73, 416 kcal/mol iken, selekoksib üzerine kenetlenme değeri -118, 107 kcal/mol’dür. Sonuç: 30-90 μg aralığında FA uygulaması ile VEGF-2 ve COX-2 ekspresyonlarında görülen azalmalar anjiyojenez inhibisyonuna ilişkili olarak görülmektedir ve bu 2 parametre (neovaskülarizasyon ve kan damarlarında endotel hücre büyümesinin inhibisyonu) ile gösterilmiştir. Sonuç olarak FA’nın özellikle erken evrede ümit vaat eden antianjiyojenik terapötik bir ajan olduğu söylenebilir ve bu aktivite COX-2 ve VEGF-2 proteinleri üzerindeki inhibitör etkisinden kaynaklanıyor olabilir.
