Taner Kasar, Emine Yurdakul Ertürk
Koşuyolu Heart Journal - 2025;28(3):113-118
Amaç: Bu çalışmada, fetal ekokardiyografi (FE) yapılan ve postnatal dönemde transtorasik ekokardiyografi (TTE) ile değerlendirilen olgularda prenatal ve postnatal tanıların doğruluk ve uyum oranlarının belirlenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Aralık 2017-Aralık 2024 tarihleri arasında Ordu Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Kardiyoloji Polikliniği'ne FE amacıyla yönlendirilen ve doğum sonrası TTE ile kardiyak değerlendirmesi tamamlanan 163 olgunun verileri retrospektif olarak analiz edildi. Demografik veriler, FE'ye yönlendirme nedenleri, prenatal ve postnatal tanılar ile tanısal uyum oranları incelendi. Tanısal uyum, Kappa istatistiği ile değerlendirildi. Bulgular: Çalışmada, prenatal ve postnatal ekokardiyografi tanılarının genel uyum oranı yüzde 91,41 olarak bulundu. Prenatal tanıların duyarlılığı yüzde 86,36, özgüllüğü yüzde 94,85, pozitif prediktif değeri (PPV) yüzde 91,94 ve negatif prediktif değeri (NPV) yüzde 91,09 idi. Fallot tetralojisi (TOF), büyük arterlerin transpozisyonu (TGA), hipoplastik sol kalp sendromu (HLHS), çift çıkışlı sağ ventrikül (DORV) ve komplet atriyoventriküler septal defekt (CAVSD) gibi majör konjenital kalp hastalıklarında yüzde 100 tanısal uyum elde edildi. Buna karşılık, özellikle atriyal septal defekt (ASD) ve parsiyel anormal pulmoner venöz dönüş (PAPVD) gibi lezyonlarda prenatal tanı oranlarının daha düşük olduğu gözlemlendi. Ayrıca, aort arkus hipoplazisi gibi bazı kompleks anomalilerde tanılar arasında uyumun düşük olduğu saptandı. Sonuç: Prenatal ekokardiyografi, majör konjenital kalp hastalıklarının erken tanısında yüksek doğruluk ve uyum sağlamaktadır. Ancak küçük defektler ve kompleks lezyonlarda tanısal sınırlılıklar devam etmektedir. Prenatal ve postnatal ekokardiyografi bulgularının sistematik olarak karşılaştırılması, tanısal doğruluğun ve aile danışmanlığının artırılması açısından önemlidir.
