EMİN BALKAN, KUTLUĞ SINMAZ, NİZAMETTİN KILIÇ OSMAN DÖNMEZ, YALÇIN KİMYA, HASAN DOĞRUYOL
Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Dergisi - 1999;42(3):339-350
Bu çalışmada 1992-1998 yıllan arasında rutin obstetrik ultrasonografiler sırasında prenatal üropati tanısı almış 51 vaka retrospektif olarak incelendi. Vakalar tanı, tanı zamanı, intrauterin tahliye ya da fetal tedavi uygulanıp uygulanmadığı, doğum zamanı ve şekli, postnatal izlemi, uygulanan tedaviler, morbidite ve mortalite yönüyle gözden geçirildi. En erken tanı 20. gebelik haftasında, en geç tanı ise 40. haftada konmuş olup 28 vakanın tanısı 30. haftadan sonra konmuştur. Vakalarımızın 27'si üreteropelvik bileşke darlığı, yedisi multikistik displastik böbrek, yedisi nonreflulu megaüreter, beşi posterior üretral valv, biri renal hipoplazi, biri renal agenezi, biri dubleks sistem, biri dubleks sistem ve üreterosel ve biri ise megasistis-mikrokolon-intestinal hipoperistalsis sendromu idi. Yirmidokuz vakaya cerrahi tedavi uygulandı. Dokuz vakada çoğunluğunu vezikoüreteral reflunun oluşturduğu ek anomaliler saptandı. İki vaka kaybedildi. Son yıllarda fetal Üropatilerin tedavisinde konservatif izlemin önemi attıkça cerrahinin oranı azalmaktadır. Ayrıca prenatal girişimlerle böbrek ve akciğerlerin gelişmesine yardımcı olunmaktadır. Önümüzdeki yıllarda ekibimizin deneyimi ve gebelik kontrollerine girenlerin sayısı arttıkça serimizde %57 olan toplam cerrahi tedavi oranının azalacağı ve bir vakamızda yakaladığımız prenatal müdahale şansımızın ise artacağı kanısındayız.
