FLEKSİYON TİPİ SUPRAKONDİLER HUMERUS KIRIKLARI: BİR ÇOCUK ORTOPEDİ KLİNİĞİNİN 12 YILLIK DENEYİMİ

ALİ TURGUT, ÖNDER KALENDERER, MUHAMMET BOZOĞLAN, TAYFUN BACAKSIZ, HALUK AĞUŞ

Joint Diseases and Related Surgery - 2015;26(3):151-157

Objectives: This study aims to review flexion type supracondylar humerus fractures in children and treatment options.

 

Amaç: Bu çalışmada çocuklarda f leksiyon tipi suprakondiler humerus kırıkları ve tedavi seçenekleri irdelendi. Hastalar ve yöntemler: Ocak 2002 - Ocak 2014 tarihleri arasında bir çocuk ortopedi kliniğine başvuran ve fleksiyon tipi suprakondiler humerus kırığı nedeniyle hastaneye yatırılan 47 hasta (26 erkek, 21 kız; ort. yaş 8.6±3.2 yıl; dağılım 4-15 yıl) bu retrospektif çalışmaya dahil edildi. Kırıklar Gartland sisteminin Wilkins uyarlamasına göre sınıflandırıldı. Tip 2 ve 3 kırığı olan hastaların hepsinde kapalı redüksiyon ve perkütan tespit (KRPT) uygulandı. Üç manipülasyon ile kapalı redüksiyonun başarılamadığı durumda baş üzeri traksiyon veya açık redüksiyon uygulandı. Hastalar klinik ve radyolojik olarak değerlendirildi. Sonuçlar Flynn kriterlerine göre derecelendirildi. BULGULAR: Tip 1 kırığı olan dört hasta konservatif olarak tedavi edildi. Geri kalan hastaların 36’sında (%83.7) KRPT başarıyla uygulandı. Altı hasta (%14) açık redüksiyon ve içten tespit ile tedavi edilirken bir hasta (%2.1) baş üzeri traksiyon ile tedavi edildi. Kırk dört hastada (%93.7) sonuçlar mükemmel veya iyi idi. SONUÇ: Ekstansiyon tipi kırıklar ile karşılaştırıldıklarında, bu kırıklar daha büyük yaşlı çocuklarda görülmektedir ve daha nadirdir. Özellikle tip 3 kırıklar için açık redüksiyon uygulamaya hazır olunmalıdır. Çalışmamızda KRPT ile tedavi edilen tip 3 kırıklı hastaların sonuçları daha iyi idi.