Farise YILMAZ, Tayyip Remzi KORU, Hasan ÖNNER, Neriman AKDAM, Gonca KARA GEDİK
Genel Tıp Dergisi - 2026;36(2026):1-5
Amaç: F-18 florodeoksiglukoz (FDG) PET/BT, toplumda kanser insidansındaki artışa paralel olarak nükleer tıpta giderek daha yaygın kullanılan bir görüntüleme yöntemidir. Ancak diğer nükleer tıp yöntemlerine kıyasla daha yüksek foton enerjisine sahip olması, hastane personelinde radyasyon maruziyetine yönelik kaygıları artırmaktadır. Bu çalışmanın amacı, kliniğimizde F-18 FDG PET/BT görüntülemesi yapılan hastalardan çevreye yayılan radyasyon düzeyini, doz hızı ölçümleri ile belirleyerek radyasyon güvenliği açısından değerlendirmektir. Gereç ve Yöntemler: Selçuk Üniversitesi Nükleer Tıp bölümünde F-18 FDG PET/BT görüntülemesi yapılan 118 hastanın (E/K: 69/54) göğüs ön kesiminden 0,5 metre (m), 1 m ve 2 m mesafedeki doz oranlarını ölçmek için bir ölçüm cihazı kullanıldı. Bulgular: Hastalara ortalama 8,05 mCi (miliküri) radyoaktif madde verildi ve hastalar klinikte ortalama 78,34 dakika kaldı. Görüntüleme sonrasında 0,5 m, 1 m ve 2 m'deki ortalama radyasyon doz hızı oranları sırasıyla 11,33 +/- 2,67, 5,7 +/- 1,3 ve 2,3 +/- 5 µSv/h olarak hesaplandı (Tablo 1, 2) (Şekil 1). Bekleme süresi ve dozu ile her üç mesafedeki radyoaktif madde oranı arasında istatistiksel olarak anlamlı (p < 0,0001) negatif bir ilişki bulundu. Sonuç: Nükleer Tıp Bölümü'nde gerçekleştirilen F-18 FDG PET/BT incelemeleri tanısal amaçlıdır ve ulusal ile uluslararası radyasyon güvenliği standartlarına uygun olarak uygulanmaktadır. Çalışmamız, hastalardan çevreye yayılan radyasyonun çevresel ve mesleki açıdan anlamlı bir risk oluşturmadığını desteklemektedir. Ayrıca, hasta ile personel arasındaki mesafe arttıkça personelin maruz kaldığı radyasyon dozunun belirgin şekilde azaldığı dikkati çekmiştir.
