Taha Ulutan KARS, Atakan TEKİNALP, Osman YAŞKIRAN, Nihan ALKIŞ, Zafer SERENLİ YEĞEN, Rafiye ÇİFTCİLER, Ünal ATAŞ, Buse KARADAĞ, Seda YILMAZ, Sinan DEMİRCİOĞLU, Özcan ÇENELİ
Genel Tıp Dergisi - 2026;36(2026):1-5
Amaç: Foliküler lenfoma (FL), değişken klinik seyir ve tedavi yanıtlarıyla karakterize, en sık görülen indolen non-Hodgkin lenfoma türüdür. Rituksimab temelli immünokemoterapi birinci basamak tedavinin standardı olmakla birlikte, özellikle idame tedavilerinin etkinliğini çok merkezli koşullarda değerlendiren gerçek yaşam verileri sınırlıdır. Bu çalışmada, birden fazla merkezde tedavi edilen FL hastalarının klinik özelliklerinin, tedavi yaklaşımlarının ve sağkalım sonuçlarının değerlendirilmesi ve rituksimab idame tedavisinin etkisinin incelenmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya, katılımcı üçüncü basamak merkezlerde 2018-2022 yılları arasında FL tanısı konulan 89 hasta dahil edildi. Başlangıç demografik ve prognostik verileri, Follicular Lymphoma International Prognostic Index (FLIPI) ve FLIPI-2 skorları, uygulanan tedaviler ve takip bilgileri kaydedildi. Birincil sonlanım noktaları progresyonsuz sağkalım (PFS) ve genel sağkalım (OS) olarak belirlendi. Sağkalım analizlerinde Kaplan-Meier yöntemi ve log-rank testi kullanıldı. Çalışma için Necmettin Erbakan Üniversitesi Etik Kurulundan onay alındı (karar no: 2023/4225). Bulgular: Hastaların ortalama yaşı 51,9 yıl olup %62,9'u ileri evre hastalıkla başvurdu. En sık kullanılan birinci basamak tedavi rejimi R-CHOP idi ve bu tedaviyi alan hastaların %67,8'ine rituksimab idame tedavisi uygulandı. Medyan 45,3 aylık takip süresinde medyan PFS 140,7 ay, medyan OS ise 243 ay olarak bulundu. Beş yıllık PFS ve OS oranları sırasıyla %70 ve %85 idi. Hastaların %5,6'sında relaps gelişti ve bu hastaların tamamına otolog kök hücre nakli uygulandı. FLIPI ve FLIPI-2 risk grupları arasında sağkalım sonuçları açısından anlamlı farklılık saptanmadı. Sonuç: Bu çok merkezli gerçek yaşam kohortunda, rituksimab temelli immünokemoterapi ve sonrasında uygulanan idame tedavisi FL'de uzun süreli hastalık kontrolü sağlamıştır. Güncel tedavi koşullarında standart prognostik indekslerin yeniden değerlendirilmesi gerekebilir. Bulguların doğrulanması ve yeni tedavilerin klinik uygulamaya entegrasyonu için ulusal iş birliğine dayalı kayıt sistemlerine ihtiyaç vardır.
