Merve Didem EŞKİN TANRIVERDİ, Hatice AKKAYA
Jinekoloji-Obstetrik ve Neonatoloji Tıp Dergisi - 2026;23(3):297-303
Amaç: Gestasyonel diabetes mellitus olan ve olmayan gebeliklerde birinci trimester gebelikle ilişkili plazma protein A düzeyleriyle ikinci trimester ultrasonografik plasental kalınlık arasındaki ilişkinin araştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntemler: Bu prospektif gözlemsel çalışmaya 216 tekil gebelik (gestasyonel diabetes mellitus olan 72 ve kontrol grubunda 144 gebelik) dahil edildi. Gestasyonel diabetes mellitus tanısı, 24-28. gebelik haftalarında uygulanan 75 gram oral glukoz tolerans testi kullanılarak Uluslararası Diyabet ve Gebelik Çalışma Grupları Birliği kriterlerine göre konuldu. Birinci trimester gebelikle ilişkili plazma protein A düzeyleri medyanın katları olarak kaydedilerek plasental kalınlık 24-28. gebelik haftalarında standardize ultrasonografik yöntemle ölçüldü. Gruplar arası karşılaştırmalar, korelasyon analizleriyle lineer regresyon analizleri yapıldı. Bulgular: Gestasyonel diabetes mellitus'lu gebeliklerde, kontrol grubuna kıyasla daha düşük gebelikle ilişkili plazma protein A medyan düzeyleri (0,84 +/- 0,52'ye karşı 1,38 +/- 0,70; p<0,001) ve daha yüksek plasental kalınlık değerleri (35,4 +/- 7,6'ya karşı 31,1 +/- 7,1 mm; p<0,001) saptandı. Gebelikle ilişkili plazma protein A düzeyleri, gestasyonel diabetes mellitus grubunda plasental kalınlık ile orta düzeyde negatif korelasyon gösterirken (r=-0,54; p<0,001), kontrol grubunda daha zayıf negatif korelasyon gözlendi (r=-0,19; p=0,030). Lineer regresyon analizlerinde, gebelikle ilişkili plazma protein A'nın her iki grupta da plasental kalınlığın anlamlı negatif bir belirleyicisi olduğu ve bu ilişkinin gestasyonel diabetes mellitus grubunda daha güçlü olduğu gösterildi. Sonuç: Gestasyonel diabetes mellitus'lu gebeliklerde daha düşük birinci trimester gebelikle ilişkili plazma protein A düzeyleriyle artmış ikinci trimester plasental kalınlık gözlendi. Bu parametreler arasındaki daha güçlü ters yönlü ilişki, erken plasental disfonksiyon ile gebeliğin ilerleyen dönemlerindeki plasental yapısal değişiklikler arasında daha yakın bir ilişki olduğunu düşündürmektedir.
