SABRİ TOĞLUK
Akdeniz Hemşirelik Dergisi - 2025;4(2):84-89
Hemşireler, çoğunlukla acil servislerde ve yüksek riskli kliniklerde bireyler ile ilk temasa geçen ve bireylere bakım sağlayan kişilerdir. Ancak hemşireler tarafından yapılan cinsel istismar tarama oranları sürekli olarak düşük bulunmuştur. Hemşirelerin çoğunluğunun cinsel istismar şüphesi olan mağdurlarla temasa geçmesine rağmen çeşitli demografik faktörler, mağdurlar ve aileleri ile kurulacak etkileşim, konu hakkındaki bildirimlere, prosedürlere ve adli delillerin toplanmasına yönelik farkındalık eksikliği nedeniyle fiziksel, psikolojik ve hukuki müdahalelerde bulunmaları güçtür. Cinsel istismar yaygın bir küresel sağlık sorunu olup, bir dizi önemli ve kalıcı fizyolojik ve psikolojik sağlık etkileriyle ilişkilidir. Hemşireler, muayenenin istismar anılarını tetikleyebileceği, uygun bakım sağlama konularında endişeleri ve bildirim prosedürü konusunda güvensizlik hissetme ve yetersizlikler nedeniyle istismar taramasını görmezden gelebilmektedir. Cinsel istismar, yalnızca hukuki ve sosyal bir sorun değil aynı zamanda tıbbi tedavinin odak noktasıdır. Hemşirelerin cinsel istismar taraması konusunda yetkinlik kazanabilmesi için hizmet içi eğitimlerin, yasal düzenlemelerin, klinik kılavuz ve delil toplama kitlerinin geliştirilmesi gerekmektedir. Ayrıca lisans, lisansüstü ve hizmet içi hemşirelik eğitimlerinde adli hemşirelik yaygınlaştırılmalıdır. Bu literatür derlemesinde, hemşirelerin cinsel istismar farkındalığını, engelleyen faktörleri ve çözüm önerilerini güncel literatür ışığında incelemek amaçlanmıştır.
