KAMİL BUCAKLI, ALİME SELÇUK TOSUN
Sağlık ve Hemşirelik Yönetimi Dergisi - 2025;12(2):199-207
Amaç: Bu araştırma üniversite hastanesinde çalışan hemşirelerin işle ilgili stres ve iş doyum düzeyini belirleyerek, bu değişkenleri etkileyen etmenleri incelemek amacıyla yapılmıştır. Yöntem: Araştırma tanımlayıcı ve ilişki arayıcı türdedir. Araştırmanın örneklemi 371 hemşireden oluşmaktadır. Araştırmanın verileri 1 Ocak - 31 Mart 2022 tarihleri arasında toplanmıştır. Veriler ’Kişisel Bilgi Formu, Minnesota İş Doyum Ölçeği ve Hemşire Stres Ölçeği’ kullanılarak toplanmıştır. BULGULAR: Hemşirelerin çalıştığı birim (yoğun bakım, acil ve ameliyathane), medeni durum (bekar), dış doyum alt boyutunun işle ilgili stresin bir yordayıcısı olduğu saptanmıştır. Bu değişkenlerin işle ilgili stresin %13,2’sini (Adjusted R2= 0,132) açıkladığı belirlenmiştir. Hemşirelerin çalıştığı birim (yoğun bakım, acil ve ameliyathane), acı çeken hasta alt boyutu, iş yükü alt boyutu ve çocuk sahibi olma durumunun (bir çocuk) iş doyumunun yordayıcısı olduğu saptanmıştır. Bu değişkenlerin iş doyumunun %14,5’ini (Adjusted R2= 0,145) açıkladığı belirlenmiştir. SONUÇ: Hemşirelerin işle ilgili stres ve iş doyumu orta düzeydedir. Hemşirelerin işle ilgili stres ve iş doyumları hemşirelik bakımının kalitesi için önemlidir. Dolayısıyla işle ilgili yüksek stres ve düşük iş doyumu için riskli olan hemşire grupları belirlenip, öncelikli gruba alınması, işe bağlı stres ve iş doyum düzeyleri yakından izlenip iş yükü planlaması yapılması ve uygun girişimlerle stres düzeylerinin azaltılıp iş doyumlarının yükseltilmesi hedeflenmelidir.
