Duygu COŞKUN, Havva ÖZTÜRK
Sağlık ve Hemşirelik Yönetimi Dergisi - 2026;13(2):348-358
Amaç: Hemşirelerin örgütsel stres düzeyi ile işten ayrılma niyeti arasındaki ilişkiyi değerlendirmektir. Yöntem: Çalışma, Trabzon'da dört kamu hastanesinde çalışan 283 hemşire ile yürütülmüştür. Veriler, bilgi formu, Örgütsel Stres Kaynakları Ölçeği ve İşten Ayrılma Niyeti Ölçeği ile toplanmış, t-testi, Mann Withney U, ANOVA, Kruskal Wallis testleri ile analiz edilmiştir. Bulgular: Tanımlayıcı ve ilişki arayıcı çalışmada hemşirelerin %83'ü kadın, %69,3'ü lisans mezunu ve %47,3'ü 10 yıl ve altı mesleki deneyime sahiptir. Hemşirelerin örgütsel stres kaynağı puanları 88,04 (SS=14,03), örgütsel stres puanları 2,67 (SS=13,68), örgütsel rahatsızlık puanları 82,60 (SS=24,54) ve işten ayrılma niyeti puanı 2,32 (SS=1,11)'dir. Hemşirelerin örgütsel stres kaynakları ve örgütsel stres puanı ile işten ayrılma niyeti puanı arasında anlamlı ilişki saptanmamıştır. Ancak örgütsel rahatsızlık boyutu ile işten ayrılma niyeti arasında pozitif, zayıf, anlamlı bir ilişki belirlenmiştir (r=0,358; p<0,001). Aktif sahada çalışan, hemşireliği isteyerek seçmeyen, hemşirelik mesleğinden, çalıştığı hastane ve/veya biriminden memnun olmayan hemşirelerin örgütsel rahatsızlık ve işten ayrılma niyeti puanlarının daha yüksek bulunmuştur (p<0,05). Kadın olan, mesleki deneyimi 20 yıl ve altında olan, eğitim ve araştırma hastanesinde çalışan, vardiyalı ve/veya nöbet usulü çalışan hemşirelerin işten ayrılma niyet puanları anlamlı olarak daha yüksek belirlenmiştir (p<0,05). Sonuç: Stres kaynaklarından orta düzeyde rahatsız olan hemşirelerin, işten ayrılma niyetleri bu rahatsızlığa bağlı artmaktadır. Hemşirelere rahatsızlık veren stres kaynakları düzenli aralıklarla değerlendirilip, ilgili kurum politikaları iyileştirilerek işten ayrılma niyeti azaltılabilir.
