Nurten Nur AYDIN, Murat AYDIN, Yasemin ŞAHİNBAŞ
Akdeniz Tıp Dergisi - 2026;12(2026):1-5
Castleman hastalığı (CH), HIV (İnsan İmmün Yetmezlik Virüsü) enfeksiyonunda sıklığı artan, lenfosit proliferasyonu ile karakterize, nadir görülen bir lenfoproliferatif hastalıktır. Bu olgu sunumunda, üç ay önce HIV tanısı konulan ancak antiretroviral tedavi (ART) altında olmayan 32 yaşındaki erkek hasta sunulmuştur. Hasta, son bir aydır olan ateş, halsizlik ve kilo kaybı şikayetleriyle başvurmuştur. Genel durumu orta idi ve hasta kaşektik görünümdeydi. Fizik muayenede bilateral aksiller ve servikal bölgelerde en büyüğü 2 cm'ye ulaşan lenfadenopatiler saptanmıştır. Laboratuvar tetkiklerinde HIV RNA düzeyi 3.441.752 kopya/mL, CD4+ T lenfosit sayısı 76/mm³, beyaz küre sayısı 3910/mm³, CRP 59,3 mg/L, eritrosit sedimentasyon hızı 70 mm/s olarak bulunmuştur. Görüntüleme çalışmalarında hepatosplenomegali ve yaygın lenfadenopati (servikal, aksiller, mediastinal, paraaortik, pelvik, presakral, iliak ve inguinal bölgelerde) izlenmiştir. Başvurusunu takiben hastaya ART (biktegravir sodyum, emtrisitabin ve tenofovir alafenamid) başlanmıştır. Aynı hafta içerisinde yapılan aksiller lenf nodu biyopsisinin histopatolojik incelemesinde foliküler genişleme, germinal merkezlerde involüsyon, subkapsüler ve interfoliküler bölgelerde yoğun plazma hücresi infiltrasyonu ile birlikte belirgin vasküler proliferasyon izlenmiştir; damar duvarlarında skleroz ve hyalinizasyon saptanmıştır. Bulgular morfolojik ve immünohistokimyasal özellikleriyle HHV-8 ilişkili plazma hücreli tip multisentrik Castleman hastalığı ile uyumlu bulunmuştur. Sistemik kortikosteroid tedavisi (metilprednizolon 1 mg/kg/gün) başlanmıştır. Hastanın genel durumu giderek bozulmuş ve tanıdan yaklaşık iki hafta sonra çoklu organ yetmezliği gelişerek eksitusla sonuçlanmıştır. Sonuç olarak, multisentrik Castleman hastalığı, HIV pozitif bireylerde nadir ancak hızlı ilerleyen ve yüksek mortalite ile seyreden bir klinik tablodur. Erken tanı ve uygun tedavi yaklaşımları hastalık seyrini etkileyebileceğinden, yüksek riskli hastalarda klinik şüphe yüksek tutulmalıdır.
