DİLEK YEĞİN, ENGİN ULUKAYA
Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi - 2024;50(3):509-518
Kemoterapi ilaçlarına karşı direnç, kanser tedavisindeki en yaygın ve ciddi klinik sorundur. Başarılı kanser tedavisindeki en büyük zorluk olan bu olguya çoklu ilaç direnci denir. Çoklu ilaç direncinin yaygın bir nedeni P-glikoproteinin aşırı ekspresyonudur. Verapamil, Pglikoprotein ekspresyonunu azaltan bir kalsiyum kanal blokeridir. Bu çalışma, Verapamilin çeşitli dozlarda, MDA-MB-231 ve MCF-7 meme kanseri hücre hatlarını kullanarak, kemoterapötiklerin sitotoksik potansiyelini arttırma etkisini araştırdı. İnsan meme kanseri hücre hatları MDA-MB-231 ve MCF-7, Dosetaksel, Gemsitabin ve Karboplatin kombinasyonlarıyla tedavi edildi. Hücre canlılığı MTT yöntemi kullanılarak değerlendirildi. Apopitozun varlığı (M30 Antijeni) ELISA yöntemi kullanılarak tespit edildi. Apopitoz tespiti için Annexin-V floresan konjugatları kullanıldı. Primer nekroz veya geç apopitoz (sekonder nekroz) nedeniyle hasarlı membranlara sahip hücrelerin DNAsına propidyum iyodür, sekonder boya olarak kullanıldı ve floresan mikroskopisi ile analiz edildi. Çalışmada Verapamilin hem MDAMB-231 hem de MCF-7 hücre hatlarında Dosetaksel ve Karboplatinin sitotoksik etkilerini artırdığı tespit edildi. Ek olarak Verapamil, hücre tipine bağlı olarak Gemsitabinin etkinliğini değiştirdi. Verapamil, MCF-7 hücre hattında kaspazla parçalanan sitokeratin 18i arttırdı. MCF-7 hücrelerinde Gemsitabin-Verapamil kombinasyonunun kullanılmasının sitotoksik etkiyi artırma açısından etkili bir strateji olabileceği düşünüldü. Ancak bu sonuçların daha fazla ve farklı deneylerle doğrulanması gerekmektedir.
