N AŞILIOĞLU, E UZUNHASANOĞLU, K BAYSAL, S AKBAŞ
Kriz Dergisi - 2009;17(2):1-11
Bu çalışmada hastanemize altı yıllık dönemde intihar davranışı nedeniyle başvuran olguların demografik-sosyokültürel özelliklerinin, intihar girişimi nedeni olan etkenlerin ve girişim sonuçlarının belirlenmesi amaçlanmıştır. Hastalar ve Yöntem: İntihar davranışı nedeniyle çocuk acil polikliniğine başvuran 347 hastanın arşiv kayıtları incelenerek, demografik-sosyokültürel ve psikiyatrik özellikleri, intihar girişimi nedeni olan etkenler ve girişim sonuçları değerlendirilmiştir. Bulgular: Olguların 311’i (%89,6) eylemlerini aşırı dozda ilaç içme yoluyla gerçekleştirmiştir. İntihar girişimi amacıyla antidepresan ilaç kullananların sayısı 126’dır ve tüm olguların %36,3’ünü oluşturmaktadır. Ol- guların 202’si (%58,2) il merkezinde yaşamaktadır ve 220’si (%63,5) öğrencidir. Olguların 157’si (%45,2) aile içindeki problemler, 95’i (%27,4) okuldaki problemler, 78’i (%22,5) kız ya da erkek arkadaşıyla arasındaki problemlere bağlı olarak intihar girişiminde bulunmuştur. Psikiyatri konsültasyonu sonucunda olguların 162’sinde (%47) depresyon tespit edilmiştir. Olguların 346’sı (%99,7) iyileşerek taburcu edilirken, bir olgu (%0,3) eksitus olmuştur. Sonuç: Ergen ve çocuk intihar girişimlerinde ailenin de birlikte değerlendirilerek aile eğitiminin temel alınması, sağlık çalışanlarının, sınıf öğretmenlerinin ve okullarda görev yapan psikolojik danışmanların çocukluk depresyonu konusunda bilgilendirilerek, depresyonun yeterli bir biçimde tanınıp tedavi edilebilmesi, intihar girişimlerini azaltacak en etkili yöntemlerdir.
