İrfan KÜÇÜKOĞLU, Kezban YİĞİTER, Yavuz YAKUT
Journal of Exercise Therapy and Rehabilitation - 2025;12(3):154-164
Amaç: Bu çalışma, kronik bel ve boyun ağrısı olan bireylerde farklı egzersiz eğitim yaklaşımlarının egzersize uyuma etkisini araştırmak amacıyla yapıldı. Yöntem: Toplam 519 hasta, kapalı zarf yöntemiyle ev egzersizi programı, fizyoterapist eşliğinde egzersiz ve takipli ev programı olmak üzere üç gruba ayrıldı. Çalışmada ev egzersiz programı grubuna tanıya özgü egzersiz broşürleri verildi. Fizyoterapist eşliğinde egzersiz grubunda egzersizler tedavi süresince birebir uygulandı. Takipli ev programı grubuna ise egzersiz eğitimi sonrası günlük kısa mesaj (SMS) ile egzersiz hatırlatmaları yapıldı. Tüm hastalara 10 seans geleneksel fizik tedavi uygulandı. Ardından her gruba farklı egzersiz eğitimleri verildi. Klinik değerlendirme için Oswestry Özürlülük İndeksi (ODI) ve Boyun Özürlülük İndeksi (NDI)'nden faydalanıldı. Egzersiz uyumu, araştırmacılar tarafından geliştirilen 5 maddelik bir form ile memnuniyet ise 0-100 skalası ile ölçüldü. Değerlendirmeler tedavi öncesi, sonrası ve 3. ayda yapıldı. Bulgular: Egzersizlerin doğruluğu takipli ev programı grubunda en yüksek, ev egzersiz grubunda ise en düşük bulundu (p<0,05). Fizyoterapist eşliğindeki grup, ev egzersizi grubuna göre anlamlı olarak daha iyi uyum gösterdi (p<0,05). Memnuniyet düzeyleri tüm gruplarda benzerdi (p>0,05). Sonuç: Egzersiz uyumunu artırmak için egzersizlerin fizyoterapistler tarafından detaylı anlatılması ve takipli sistemlerin (SMS gibi) kullanılması önerilmektedir. Elde edilen bu sonuçlar, klinik uygulamalarda hasta eğitimi ve takibinin egzersiz uyumuna katkısını desteklemektedir.
