VAHİT DEMİR, SELDA KAHRAMAN, ABDULLAH KATGI, ÖZDEN PİŞKİN, GÜNER HAYRİ ÖZSAN, FATİH DEMİRKAN, BÜLENT ÜNDAR, MEHMET ALİ ÖZCAN
Developments and Experiments in Health and Medicine - 2012;26(1):9-19
Amaç: Çalışmamızda 2000-2011 yılları arasında Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Hematoloj Bilim Dalı tarafından takip edilen 114 hastanın demografik verileri, tedavi endikasyonları, tedavi yanıtları ve total sağ kalım analizlerinin yapılması amaçlandı. Yöntemler: Kronik lenfoblastik lösemi tanısıyla takip edilen 114 hastanın verileri geriye dönük olarak değerlendirildi. Bulgular: Hastaların 60’ı erkek (%52,6), 54’ü kadındı (%47,4). Ortanca yaş 64 olarak saptandı. 61 hasta tedavisiz izlenirken 53 hasta tedavi aldı. Tanıdan ilk tedaviye kadar geçen süre ortalama 15,57 ay idi. İlk sıra kemoterapide en sık klorambusil kullanıldı (%62). Hastaların ilk sıra kemoterapi sonrası yapılan değerlendirmelerinde 40 hastada kısmi yanıt, 5 tam yanıt, 7 stabil hastalık ve 1 hastada progresyon izlendi ve progresyonsuz sağ kalım ortalaması 18 ay olarak bulundu. 25 hasta ikinci sıra kemoterapi aldı. İkinci sıra kemoterapinin progresyonsuz sağ kalım ortalaması 6,23 ay olarak hesaplandı. 6 hastaya üçüncü sıra kemoterapi verildi ve üçüncü sıra kemoterapinin progresyonsuz sağ kalım ortalaması 5,5 ay idi. Çalışma sonunda 114 hastanın ortalama toplam sağ kalım süreleri 92,8 ay olarak hesaplandı. Rai ve Binet evresi yüksek olan hastalarda tedavisiz sağ kalım ve progresyonsuz sağ kalım sürelerinin kısaldığı görüldü (p<0,05). Çalışma süresinde 14 hasta hastalık ilişkili nedenlerle 9 hasta hastalık dışı nedenlerle hayatını kaybetti. Sonuç: Hastalarımızın demografik özellikleri diğer çalışmalarla benzer iken tedavi alan hastalarda toplam sağ kalım süresinin daha kısa olmasının nedeni gelişmiş prognostik belirteçlerin merkezimizde kullanılmaması, ilk sıra tedavilerde monoklonal antikorların yer almaması ve yetersiz hasta uyumu olabilir.
