Yavuz YUKSEL, Ozkan KOSE
Süleyman Demirel Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi - 2025;32(4):327-335
Amaç: Posterior tibial eğim (PTS), diz biyomekaniğini ve bağ stabilitesini etkileyen kritik bir anatomik parametredir. Klinik önemine rağmen, PTS ölçümü için en güvenilir radyografik yöntem konusunda bir fikir birliği yoktur. Bu çalışma, standart lateral diz radyografilerinde PTS ölçümü için dört radyografik tekniğin gözlemciler arası ve gözlemci içi güvenilirliğini ve uyumunu değerlendirmeyi amaçlamıştır. Gereç ve Yöntem: Yüksek kaliteli gerçek lateral diz radyografilerine sahip 70 yetişkin hasta üzerinde retrospektif bir analiz yapılmıştır. PTS'yi ölçmek için yaygın olarak kullanılan dört yöntem uygulanmıştır: fibula şaft ekseni (FSA), ön kortikal hat (ACL), arka kortikal hat (PCL) ve proksimal anatomik eksen (PAA). İki deneyimli gözlemci, standart bir protokol kullanarak tüm ölçümleri 15 gün arayla iki kez gerçekleştirmiştir. Bulgular: Her dört yöntem de mükemmel gözlemci içi güvenilirlik (ICC, 0.916-0.975 aralığı) ve iyi-mükemmel gözlemci arası güvenilirlik (ICC, 0.813-0.968 aralığı) göstermiştir. Ortalama PTS değerleri yönteme göre farklılık göstermiştir: ACL 12.4 derece +/- 3.2 derece, PCL 7.2 derece +/- 3.1 derece, FSA 10.1 derece +/- 3.2 derece, PAA 9.6 derece +/- 3.0 derece (p = 0.001). İkili korelasyonlar tüm yöntemler için güçlüdür (p < 0.001). PTS'nin yaş, cinsiyet, boy, kilo veya vücut kitle indeksi ile anlamlı bir ilişkisi saptanmamıştır. Sonuç: Tüm teknikler için güvenilirlik yüksek olsa da, mutlak değerlerdeki farklılıklar yöntemlerin birbirinin yerine kullanılamayacağını göstermektedir. Klinik ve araştırma ortamlarında tutarlı raporlama sağlamak için standart referans eksenleri belirtilmelidir.
