Baran TASKALA, Aydin Talat BAYDAR
Ege Journal of Medicine - 2026;65(3):556-562
Amaç: Distal adding -on (DOA), adölesan idiyopatik skolyozda (AİS) torakolomber füzyon sonrası önemli bir postoperatif sorundur; ancak bunun mekanik belirleyicileri, özellikle sagital spinopelvik kompanzasyonun rolü, tam olarak anlaşılamamıştır. Gereç ve Yöntem: En az 2 yıllık takibi olan Lenke tip 1 ve 2 AİS hastaları incelendi. Biyomekanik başarısızlık modellerini izole etmek ve karıştırıcı değişkenleri en aza indirmek amacıyla, Lenke 1A alt grubunda (n=21) hedefe yönelik, keşifsel bir analiz yapıldı. Kohorttaki düşük olay sayısı nedeniyle, kesin ilişkili faktörlerden ziyade öncü "radyografik sinyalleri" tanımlamak için keşifsel bir yöntem olarak Firth penalized logistik regresyon kullanıldı. Bulgular: 72 hastayı analiz ettik ve %6,9'unda (n=5) distal adding -on (DOA) geliştiğini saptadık. Lenke 1A alt grubunun (n=21) ön analizi, potansiyel bir başarısızlık modelini ortaya koydu: 3 DOA olayının tamamı, en alt enstrümante vertebra (LIV) "last touched vertebra" (LTV - son temas eden vertebra) seviyesine yerleştirildiğinde gerçekleşti. Buna karşılık, füzyonu bu noktanın ötesine uzatmak, bu sonuç riskinin azalmasıyla ilişkiliydi (p=0,030). Ayrıca, potansiyel bir "uyarı işareti" belirledik: DOA gelişen hastalar , ameliyat sonrası dönemde, DOA gelişmeyenlere göre daha düşük pelvik tilt gösterdiler ( -3,67 derece +/- 12,50 derece'ye karşı 8,39 derece +/- 6,41 derece, p=0,016). Sonuç: DOA, nadir görülen ancak önemli bir klinik sorun olmaya devam etmektedir. Keşifsel bulgularımız, LTV'nin Lenke 1A alt tiplerinde tek başına yetersiz bir referans noktası olabileceğini ve pelvik anteversiyonun potansiyel başarısızlık için mekanik bir uyarı işareti görevi görebileceğini düşündürmektedir. Bu gözlemler, LIV seçiminde daha kapsamlı, üç boyutlu bir yaklaşıma duyulan ihtiyacı vurgulamakta ve ileriye dönük (prospektif) daha fazla doğrulama çalışması gerektirmektedir.
