Halil İbrahim ALTUN, Salim Taner GÖZÜKIZIL, Fatma Ayşen EREN, Gözde ALTUN, Ayça Sultan ŞAHİN
Ağrı - 2026;38(3):158-165
Amaç: Bu çalışmada, lomber transforaminal epidural steroid enjeksiyonları (L-TFESI) sırasında orta düzey sedasyonun (MOAA/S 3-4) işlem etkinliği, radyasyon maruziyeti, hasta-hekim memnuniyeti ve klinik sonuçlar üzerindeki etkisi araştırıldı. Hastalar ve Yöntemler: Ocak 2021 ile Ocak 2024 tarihleri arasında, tek taraflı tek kök basısı olan ve sedasyon ile (Grup S, n = 99) ve sedasyon olmadan (Grup NS, n = 102) olmak üzere L-TFESI uygulanan toplam 201 hasta retrospektif olarak incelendi. Sedasyon grubunda midazolam ve fentanil, Modifiye Gözlemci Uyanıklık/Sedasyon Skalası (MOAA/S) hedefi 3-4 olacak şekilde titre edildi. Primer sonuçlar kümülatif radyasyon dozu (mGy), floroskopi süresi ve prosedür komplikasyonları idi. Ek sonuçlar arasında Numerik Derecelendirme Ölçeği-11 (NRS-11) skorları (başlangıç, 4. gün, 4. hafta) ve Likert memnuniyet ölçekleri yer aldı. Bulgular: Toplam 201 hastanın 143 erkek ve 58 kadın olup, ortalama yaş 47.22 +/- 10.03 (dağılım, 22-65) yıl idi. Her iki grup demografik özellikler ve ağrı skorları açısından benzerdi. Sedasyon grubunda kümülatif radyasyon maruziyeti anlamlı olarak daha düşük (3.92 +/- 0.30 mGy'ye kıyasla 4.31 +/- 0.40 mGy) ve floroskopi süresi daha kısa (28.13 +/- 2.79 sn.'ye kıyasla 33.13 +/- 3.95 sn.) idi. Minör prosedürel komplikasyonlar (özellikle vazovagal reaksiyonlar ve hipertansiyon) sedasyon almayan grupta daha sık görüldü (%21.6'ya kıyasla %2.0). Grup S'de 4. günde ağrı skorları daha düşükken (1.11 +/- 1.29'a kıyasla 1.88 +/- 1.25), 4. haftada sonuçlar benzerdi. Hasta ve hekim memnuniyeti sedasyon grubunda daha yüksekti. Sonuç: Lomber transforaminal epidural steroid enjeksiyonları sırasında orta düzey sedasyon (MOAA/S 3-4), daha düşük radyasyon maruziyeti, daha kısa işlem süresi ve daha az minör komplikasyon ile ilişkili olup, aynı zamanda hasta memnuniyetini ve prosedürel koşulları iyileştirmektedir. Bu bulgular, sedasyonun girişimsel ağrı yönetiminde seçilmiş hastalarda prosedürel kaliteyi artırabilecek potansiyel bir yardımcı yöntem olduğunu düşündürmektedir.
