MELTEM DALYAN ARAS, SİBEL KİBAR, SİBEL ÜNSAL DELİALİOĞLU
Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon Bilimleri Dergisi - 2015;18(1):63-73
Günümüzde, meme kanseri tedavisi sonrası sağkalım oranları gün geçtikçe artmaktadır, bu nedenle, takip sürecinde hastalığın kendisine ve tedavisine bağlı komplikasyonların farklı rehabilitasyon yöntemlerine ihtiyacı olmaktadır. Tedavi sürecinin sonrasında tümörün tekrarı ve ortaya çıkabilecek metastazlar, radyoterapi ve kemoterapinin yol açabileceği yan etkiler açısından hastaların aktif olarak takibi gerekmektedir. Fiziatrik değerlendirmeler ve rehabilitasyon yaklaşımları da bu sürecin parçası olmalıdır. Meme kanseri tedavisi sonrası hastaların günlük yaşam aktivitelerini kötü yönde etkileyen, rehabilitasyon gerektiren fonksiyonel problemler ortaya çıkmaktadır. Örneğin kemoterapi nöropati gelişimini uyarabilir, konsantrasyon ve hafızayı bozabilir ve yorgunluğa neden olabilir. Üstelik aksiller lenf nodu diseksiyonu sonrası yapılan radyoterapi aynı taraf üst ekstremitede eklem hareket kısıtlılığı, nöropatik ve nosiseptif ağrı, uyuşukluk, miyofasial ağrı, kas gücü kaybı, pektoral gerginlik, aksiller kord gelişimi ve lenfödem gibi omuz-kol problemlerine neden olabilir. Meme kanseri tedavisi sonrası rehabilitasyon ihtiyacı olabilecek durumların belirlenmesi ve zamanında müdahale edilmesinin hastaların yaşam kalitesini iyileştireceğini ve sosyal hayata katılımlarını hızlandıracağını düşünüyoruz. Bu derlemenin amacı meme kanseri olan kadınlarda rehabilitasyon gerektiren durumları gözden geçirmektir.
