H ŞENOL COŞKUN, ÖZLEM ER, BÜLENT ESER, MUSTAFA ÇETİN, SERDAR ŞIVGIN, MUSTAFA ALTINBAŞ, ALİ ÜNAL
Journal of Clinical Practice and Research - 2002;24(4):174-179
Amaç: Malign melanom kemoimmünoterapiye cevap veren, hızlı ve atipik klinik davranış sergileyen bir kanserdir. Bu çalışmada metastatik malign melanomda kemoimmunoterapinin etkinliği değerlendirildi. Hastalar ve Yöntem: Kemoimmunoterapi alan 30 metastatik malign melanom olgusu retrospektif olarak değerlendirildi. Ondokuz hasta erkek, 11 hasta kadındı. Ortanca yaş 45.5 yıl (27-78) olarak bulundu. Bulgular: Hastalığın primer yerleşimi; 11 ekstrenüte, 5 gövde, 3 anorektal bölge, 3 baş boyun, 2 oral mukoza, 2 göz idi. Dört olguda primer yerleşim yeri bilinmiyordu. Tedavi anındaki metastaz bölgeleri en sık %36.7 oranında karaciğer ve %23.3 oranı ile akciğerde bulundu. Hastalara ortanca 4 kür (2-6) kemoterapi uygulandı. Hastalardan 13'ü (%43.3) kemoterapi ile beraber interferon alfa kullandı. Kemoterapi olarak en sık dakarbazine ve fotemustin kullanıldı. İnterferon alan ve almayan gruplar arasında cinsiyet, yaş ve kemoterapi rejimlerinin dağılımı açısından fark yoktu. İnterferon grubunda üç, diğer grupta iki olmak üzere toplam beş (%16.7) hastada parsiyel cevap elde edildi, tam cevap saptanmadı. Yedi (%23.3) hasta stabil kalırken, 18 (%60) hastada progresyon gözlendi. İnterferon alan ve almayan grup arasında fark yoktu. Tüm hastalarda hesaplanan progresyonsuz sağkalım ve toplam sağkalım sırasıyla ortanca olarak 9±3.1 ay (%95GA 2.88-15.12) ve 12±3.2 ay (%95CA 5.82-18.18) olarak bulundu. İnterferon alan grupta progresyonsuz ve toplam yaşam süreleri daha uzun görülmekle beraber aradaki fark istatiksel açıdan anlamlı değildi. Sonuç: Metastatik malign melanomda interferon alfa ve kemoterapi kombinasyonunu ile ilgili iyi sonuçlar olmasına karşılık, bizim hastalarımızda anlamlı fark bulunmadı.
