Ayşegül AÇIL, İsmail AŞATIR, İbrahim KAVASLAR, Merve ÇAKAR
Süleyman Demirel Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi - 2026;17(1):66-75
Amaç: Klinik öğrenme ortamları hemşirelik öğrencilerinin mesleki bilgi ve becerileri doğrultusunda hemşirelik girişimlerini uyguladıkları, sağlık profesyonelleri ile birlikte çalışmalarını gerektiren profesyonel hemşirelik kimliğini benimsedikleri alanlardır. Araştırmada mezun olma aşamasında olan hemşirelik öğrencilerinin klinik uygulamaya yönelik değerlendirmeleri ve mesleki hazır oluşluk algıları arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmaktadır. Materyal ve Metot: Araştırma tanımlayıcı ve ilişki arayıcı türde gerçekleştirilmiştir. Araştırma, Düzce Üniversitesi'nin 2022-2023 Eğitim Öğretim yılında hemşirelik bölümünün 4.sınıfında öğrenim görmekte olan 173 öğrenci ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın verileri Tanıtıcı Özellikler Bilgi Formu, Öğrenci Klinik Uygulama Değerlendirme Formu ve Hemşirelikte Mesleki Hazır Oluşluk Algısı Ölçeği aracılığıyla toplanmıştır. Veriler sayı, frekans (yüzde) median (minimum-maksimum), Spearman korelasyon analizi ve basit doğrusal regresyon analizi ile değerlendirilmiştir. Bulgular: Öğrenci Klinik Uygulama Değerlendirme Formu ile Hemşirelikte Mesleki Hazır Oluşluk Algısı arasında pozitif yönlü, orta düzeyde anlamlı bir ilişki bulunmuştur (r=0,531, p<0,01). Öğrencilerin ideal bir klinik uygulama ortamına yönelik görüşleri incelendiğinde rehber/öğretici hemşire, fiziki koşullar, güvenli uygulama kodları yoğun olarak bildirilmiştir. Sonuç: Araştırma sonuçları, hemşirelik öğrencilerinin mesleki bilgi ve beceri eksiklikleri nedeniyle sorun yaşadıklarını ve diğer sağlık profesyonelleriyle iletişimde zorluk çektiklerini göstermektedir. Bu nedenle, klinik öğrenme ortamlarının öğrencilerin geri bildirimleri doğrultusunda düzenlenmesi ve onların sağlık ekibinin bir üyesi olarak desteklendiği bir klinik ortamda eğitim almaları, mezuniyet sonrası süreçte önemli faydalar sağlayabilir.
