Boran Can DİNÇER, Şeref Buğra TUNÇER
Doğu Karadeniz Sağlık Bilimleri Dergisi - 2026;5(2):229-236
Meme kanseri tanısı geç konulduğunda tedavi ve sağkalım oranları azalmaktadır. Her yıl milyonlarca kadın meme kanseri teşhisi almakta ve bu hastalık nedeniyle birçok insan hayatını kaybetmektedir. Ancak, erken teşhisi sağlayacak biyobelirteçlerin keşfi ile tedavi süreçlerinin daha başarılı olacağı ve sağkalım sürelerinin arttırılması hedeflenmektedir. Son yıllarda, mikroRNA'ların biyobelirteç olarak meme kanseri erken teşhisinde kullanımı ile ilgili çalışmalar yapılmaktadır. Araştırmalar, mikroRNA'ların meme kanseri teşhisi ve prognoz tahmini için kullanılabilecek biyobelirteçler olabileceğini göstermektedir. mikroRNA'ların meme kanseri erken tanısında biyobelirteç olarak potansiyel kullanımı üzerine devam eden araştırmalarla birlikte, çalışmamızda da miR-145'in meme kanserinde biyobelirteç olarak kullanılabilme potansiyeli analiz edildi. Çalışmamızda, 200 meme kanseri hastasının ve sağlıklı kontrol grubunda yer alan 100 kişinin kan-serum numunelerinden RNA örnekleri izole edilerek, mir-145 özgün ekspresyon seviyeleri RT-qPCR tekniği ile tespit edildi. Bu analizler sonucunda, miR-145'in meme kanseri hastalarında sağlıklı kontrol grubuna göre daha düşük düzeylerde ekspresyon seviyeleri bulundu. miR-145'in biyobelirteç olabilme niteliğinin daha yüksek sayılı meme kanseri hasta kohortunda araştırıldıktan sonra meme kanseri erken teşhisinde hedef biyobelirteç olarak kullanılabileceği hedeflenmektedir.
