Yasin ERDOĞAN, Şahan GÜVEN, Ali Said NAZLIGÜL, Kemal ŞİBAR, Hilmi ALKAN
Southern Clinics of Istanbul Eurasia - 2026;37(1):17-22
Amaç: Pediatrik distal tibia kırıklarının fizise uzaklığı ile kullanılan fiksasyon yöntemleri arasındaki ilişkiyi ve bunların ağırlık verme süreleri ve komplikasyonlar üzerindeki etkisini değerlendirmek. Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif çalışmada, 2019-2024 yılları arasında iki farklı merkezde pediatrik distal tibia metafiz kırıkları nedeniyle cerrahi tedavi uygulanan açık fizisli hastalar incelendi. Hastalar kullanılan fiksasyon yöntemine göre K-teli, titanyum elastik çivi (TEN) veya plak-vida fiksasyonu olmak üzere gruplara ayrıldı. Toplanan veriler arasında hasta demografisi, kırığın fizise uzaklığı, kırık-fizis mesafesinin metafiz genişliğine oranı (DP/MW), ağırlık verme süreleri ve enfeksiyon ile redüksiyon kaybı gibi komplikasyonlar yer aldı. İstatistiksel analizler parametrik olmayan testler kullanılarak yapıldı ve anlamlılık sınırı p<0.05 olarak belirlendi. Bulgular: Çalışmaya yaş ortalaması 9.7 yıl olan 75 hasta (52 erkek, 23 kadın) dahil edildi. Fiksasyon yöntemleri K-teli ile fiksasyon (27 hasta), TEN fiksasyonu (26 hasta) ve plak-vida fiksasyonu (22 hasta) olarak belirlendi. Ağırlık verme, K-teli grubunda ortalama 8. haftada başlatıldı ve bu süre TEN ve plak-vida gruplarına kıyasla anlamlı derecede uzundu (ortalama 6 hafta, p<0.05). Kırığın fizise uzaklığı ile daha erken ağırlık verme arasında pozitif bir korelasyon gözlendi (p=0.041). Yüzeyel enfeksiyonlar 4 hastada görülürken, 1 hastada redüksiyon kaybı rapor edildi. Gruplar arasında komplikasyonlar açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunamadı. Sonuç: K-teli ile fiksasyon yapılan hastalarda ağırlık verme süresi, TEN ve plak-vida fiksasyonu yapılan hastalara göre daha uzun bulundu. Ayrıca, fizisten daha uzak konumlanan kırıklar daha erken ağırlık vermeye olanak sağlamaktadır. Bu bulgular, kırık lokalizasyonunun ve fiksasyon yönteminin tedavi stratejilerinin belirlenmesindeki kritik rolünü vurgulamaktadır. Bu sonuçların doğrulanması ve güçlendirilmesi için daha fazla randomize kontrollü çalışmaya ihtiyaç vardır.
