Mehmet Ali GELEN, Mehdi KARASU, Veysel Özgür BARIŞ, Zeki ÇETİNKAYA, Hasan Ata BOLAYIR
MN Kardiyoloji Dergisi - 2025;32(3):101-108
Amaç: Ateroskleroz kaynaklı kardiyovasküler hastalıklar, dünya genelinde en önde gelen ölüm nedenidir ve kronik koroner sendromlar bu sürecin ilerlemesinde önemli bir rol oynamaktadır. Koroner arter hastalığında (KAH) enflamasyonun merkezi rolü göz önüne alındığında, nötrofil yüzdesi/albümin oranı (NYAO), hastalık prognozunu belirlemede potansiyel bir belirteç olarak dikkat çekmiştir. Bu çalışma, hastaneye başvuru sırasında ölçülen NYAO ile Gensini skoru (GS) kullanılarak değerlendirilen KAH yaygınlığı arasındaki ilişkiyi, kronik koroner sendrom (KKS) tanısı ile başvuran hastalarda araştırmayı amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntem: Ekim 2022 ile Nisan 2023 tarihleri arasında Malatya Turgut Özal Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi'nde koroner anjiyografi uygulanmış toplam 306 KKS hastası geriye dönük olarak çalışmaya dahil edildi. Klinik veriler ve laboratuvar bulguları toplandı; NYAO ile Gensini skoru arasındaki ilişki, tek değişkenli ve çok değişkenli lojistik regresyon analizleriyle değerlendirildi. Bulgular: Çalışma popülasyonu NYAO düzeylerine göre düşük, orta ve yüksek olmak üzere üç gruba ayrıldı. Yüksek NYAO değerleri ile daha yüksek Gensini skorları (p<0,001) ve daha ileri düzeyde KAH ile arasında anlamlı pozitif bir ilişki saptandı. Özellikle yüksek NYAO, tek damar hastalığı görülme sıklığının azalmasıyla, üç damar tutulumu ve kronik total oklüzyon oranlarının artmasıyla ilişkilen dirildi. Çok değişkenli lojistik regresyon analizinde NYAO, KAH şiddetinin bağımsız bir belirleyicisi olarak saptandı (düzeltilmiş OR: 2,68; %95 GA: 1,25-5,76; p=0,014). NYAO için belirlenen 19,4 kesim değeri, ciddi koroner arter darlığını (GS >=60) öngörmede kullanılabilir olup ROC eğrisi altında kalan alan 0,650 olarak bulundu (p<0,001). Sonuç: Bu çalışma, NYAO'nun KKS'de hastalık şiddeti ile güçlü bir şekilde ilişkili olduğunu ortaya koymaktadır. Enflamatuvar ve beslenme durumu göstergelerini birleştiren bu oran, hastalık yükünü değerlendirmede ve tedavi stratejilerinin optimize edilmesinde klinisyenlere yardımcı olabilecek potansiyel bir prognostik gösterge olarak kullanılabilir.
