GÜLDEN BAŞKOL, SARPER KARAKÜÇÜK, AYŞE ÖNER, MEVLÜT BAŞKOL, DERYA KOÇER, NAHİDE GÜNAY
Journal of Clinical Practice and Research - 2007;29(5):363-368
Amaç: Behçet hastalığı, etyolojisi bilinmeyen kronik enflamatuar bir hastalıktır. Hastalığın patogenezinde, oksidan ve antioksidan sistemler arasındaki dengesizliğin önemli bir faktör olduğu varsayılmaktadır. Behçetli hastalarda ilk defa, ksantin oksidaz, paraoksonaz1 aktivitelerini ve tiyol seviyelerini birlikte değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntemler:Hastalığının aktif döneminde bulunan 14 Behçet hastasında ve 15 sağlıklı kişiden oluşan kontrol grubunda, serum ksantin oksidaz, paraoksonaz1 aktiviteleri ve tiyol seviyeleri spektrofotometrik yöntemlerle ölçüldü. Bulgular:Serum ksantin oksidaz aktivitesi hasta grubunda, kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı yüksek bulundu. Bununla birlikte, paraoksonaz1 aktivitesi hasta grubunda, kontrol grubuna göre daha düşük bulundu. Ek olarak tiyol seviyeleri hasta grubunda, kontrol grubuna göre daha düşük bulundu. Ayrıca, serum tiyol düzeyleri, ksantin oksidaz aktivitesi ile negatif, paraoksonaz1aktivitesi ile pozitif korele bulundu. Sonuç:Behçet hastalığının aktif döneminde reaktif oksijen türlerindeki artış, ksantin oksidaz aktivitesinde artma, paraoksonaz1 aktivitesi ve tiyol düzeylerinde azalma ile sonuçlanan prooksidan şartların oluşmasına neden olabilir. Bu sonuçlara dayanarak, ksantin oksidaz aktivitesini inhibe eden ve paraoksonaz1 aktivitesini yükselten antioksidan ajanlarla yapılacak effektif bir antioksidan terapi, Behçet hastalarında tedavi seçeneği olabilir.
