Adile BOZKURT TONGUÇ
Acıbadem Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi - 2026;17(2):0-0
Amaç: Bu çalışmanın amacı olumsuz çocukluk yaşantıları ile yetişkin bağlanma stilleri arasındaki ilişkiyi incelemek ve psikoterapi süresinin bu ilişki üzerindeki olası düzenleyici rolünü belirlemektir. Yöntem: Bu kesitsel araştırma Türkiye' de yaşayan 18-65 yaş arası 260 yetişkin ile yürütülmüştür. Katılımcılara Kişisel Bilgi Formu, Olumsuz Çocukluk Yaşantıları Ölçeği ve Üç Boyutlu Bağlanma Stilleri Ölçeği uygulanmıştır. Veriler SPSS programında tanımlayıcı istatistikler, grup karşılaştırmaları, Pearson korelasyon analizi ve hiyerarşik moderasyon regresyon analizi kullanılarak analiz edilmiştir. Bulgular: ACE puanlarının kaygılı-kararsız bağlanma ile pozitif yönde ilişkili olduğu, kaçınan bağlanma ve güvenli bağlanma ile ise anlamlı bir ilişki bulunmadığı belirlenmiştir. Sosyodemografik değişkenler kontrol edildiğinde ACE puanlarının kaygılı-kararsız bağlanmayı anlamlı şekilde yordadığı görülmüştür. Erkeklerde, evli bireylerde ve çalışan katılımcılarda kaçınan bağlanma puanları daha yüksek bulunmuştur. Düşük gelir grubunda ACE ve kaygılı bağlanma puanlarının daha yüksek olduğu belirlenmiştir. Psikoterapi süresinin ACE ile kaygılı bağlanma arasındaki ilişkiyi düzenleyici bir etkisi bulunmamıştır. Sonuç: Bulgular, olumsuz çocukluk yaşantılarının yetişkinlikte özellikle kaygılı-kararsız bağlanma gibi güvensiz bağlanma örüntüleri ile ilişkili olduğunu göstermektedir. Uygulamaya Yönelik Öneriler: Olumsuz çocukluk yaşantıları ve bağlanma ile ilişkili risk faktörlerinin erken dönemde belirlenmesi, çocuk ve ruh sağlığı hemşireliği açısından önemlidir. Bağlanma odaklı hemşirelik girişimleri, yaşam boyu ruh sağlığını destekleyici koruyucu stratejilerin geliştirilmesine katkı sağlayabilir.
